Άγγελος θανάτου

13 Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ Θ Α Ν Α Τ Ο Υ των τεσσάρων, έκαναν το σπίτι να έχει αυτή την εικόνα τον περισσότερο καιρό. Αλλά όπως το συνήθιζε, η Ερίκα έδινε πάντα προτεραιότητα στο γράψιμο και όχι στο συμμάζεμα όταν διέθετε –σπανίως– ελεύθερο χρόνο. Όταν άκουσε την εξώπορτα ν’ ανοίγει, σήκωσε το βλέμμα της από τον υπολογιστή και είδε τον άντρα της. «Γεια σου, τι κάνεις; Δεν θα πήγαινες στην Κριστίνα;» «Η μάνα μου δεν ήταν στο σπίτι. Η συνηθισμένη ατυχία μου, μάλλον έπρεπε να είχα τηλεφωνήσει πρώτα» είπε ο Πάτρικ και τίναξε από τα πόδια του τα τσόκαρα Crocs. «Πρέπει να τα φοράς αυτά τα πράγματα; Και μάλιστα όταν οδηγείς;» Έδειξε τα απαίσια παπούτσια, τα οποία, εκτός των άλλων, είχαν κι ένα πράσινο φωσφοριζέ χρώμα. Τα είχε χαρίσει στον Πάτρικ η αδελφή της η Άννα για πλάκα και τώρα ο Πάτρικ δεν τα έβγαζε καθόλου από τα πόδια του. Ο Πάτρικ πήγε κοντά της και της έδωσε ένα φιλί. «Μα είναι πολύ άνετα» είπε και πήγε στην κουζίνα. «Δεν μου λες, σε βρήκαν από τον εκδοτικό οίκο; Πρέπει να ανυπο- μονούσαν πολύ να σου μιλήσουν, για να τηλεφωνήσουν ακόμα και σ’ εμένα». «Θέλουν να τους πω αν θα πάω στην Έκθεση Βιβλίου φέτος, όπως είχα υποσχεθεί. Δεν μπορώ όμως να πάρω μια τελική απόφαση». «Φυσικά και θα πας. Θα αναλάβω εγώ τα παιδιά αυτό το Σαββατοκύριακο, ήδη έχω φροντίσει να μη δουλεύω». «Ευχαριστώ» είπε η Ερίκα, αλλά βαθιά μέσα της εκνευρί- στηκε λίγο που είχε δείξει τόση ευγνωμοσύνη στον σύζυγό της. Λες κι εκείνη δεν τα αναλάμβανε όλα όταν η δουλειά του ως αστυνομικού απαιτούσε την παρουσία του και μάλιστα αμέσως, όταν Σαββατοκύριακα, γιορτές και βράδια πήγαιναν κατά διαβόλου επειδή η δουλειά δεν μπορούσε να περιμένει. Τον