OI 8 HΓΕΤΕΣ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ 40 από τη στιγμή της συγκρότησής της, ήταν σίγουρο ότι θα εξελισσόταν, θα ωρίμαζε και θα καθιερωνόταν ως ο βασικός παράγοντας στη σφυρηλάτηση των διεθνών σχέσεων, διευθετώντας προβλήματα και δυσκολίες που οι συνθήκες ειρήνης δεν είχαν επιλύσει ή δεν είχαν σχέση με τη μεταπολεμική ρύθμιση. Ήταν βέβαιος ότι η δημιουργία της Κοινωνίας των Εθνών θα δικαίωνε τις τεράστιες θυσίες του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου∙ τη θεωρούσε τόσο σημαντική, ώστε την είχε συμπεριλάβει στις συνθήκες ειρήνης. Αυτό σήμαινε ότι, όταν η αμερικανική Γερουσία θα εξέταζε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών –για την επικύρωση της οποίας το Σύνταγμα όριζε πλειοψηφία 2/3–, ταυτόχρονα θα αποφάσιζε αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εντάσσονταν στην Κοινωνία των Εθνών. Εδώ, ο Ουίλσον σημείωσε τη μεγαλύτερη αποτυχία του ως πρόεδρος. Η διαμάχη σχετικά με την Κοινωνία των Εθνών ήταν έντονη, διαιρώντας τη Γερουσία σε τρεις τάσεις: η πρώτη στήριζε τον πρόεδρο, ήθελε την επικύρωση της συνθήκης στο σύνολό της και αποδεχόταν την Κοινωνία των Εθνών όπως είχε σχεδιαστεί∙ η δεύτερη εναντιωνόταν σφόδρα στην αμερικανική συμμετοχή στην Κοινωνία των Εθνών υπό οποιεσδήποτε συνθήκες∙ η τρίτη συναινούσε στην εξέταση του ενδεχομένου συμμετοχής, αλλά με συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Ο Χένρι Κάμποτ Λοτζ από τη Μασαχουσέτη, ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, πρότεινε 14 τροποποιήσεις.23 Μεγάλο μέρος της αντιπαράθεσης σχετικά με την αμερικανική συμμετοχή στην Κοινωνία των Εθνών αφορούσε το άρθρο 10 της χάρτας της, το οποίο ανέφερε τα εξής:
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=