Αιχμές - Τεύχος #5

τημα: Και τώρα, τι κάνεις με αυτό στο οποίο πι- στεύεις; Αυτή και μόνο η απάντηση έκανε το βι- βλίο άξιο να γραφτεί. Αν και το βιβλίο περιλαμβάνει ένα από τα πλυσταριά της Μαγδαληνής της Ιρλανδίας, αλλού έχετε πει ότι δεν μιλά γιααυτά. Για τι πράγμα θα λέγατε πως μιλάαυτό το βιβλίο; Για την αγάπη, την καλοσύνη, το καθήκον; Είναι η ιστορία ενός καρβουνιάρη που τον λένε Μπιλ Φέρλονγκ, ο οποίος ζει με τη γυναίκα και τις πέντε κόρες τους σε μια μικρή πόλη, ενώ πλησιάζουν τα Χριστούγεννα… Δεν μπορώ τώρα να μη σκεφτώ τη Flannery O’ Connor, η οποία είπε ότι μια ιστορία είναι ένας τρόπος να ειπωθεί κάτι που δεν μπορεί να ειπω- θεί αλλιώς, και είναι απαραίτητη κάθε της λέξη για να βγει το νόημα! Ξέρω ότι κάποιοι αναγνώστες τη βλέπουν ως μια ιστορία με έναν απλώς ηρωικό πρωταγωνι- στή. Δεν λέω ότι ο χαρακτήρας μου δεν είναι ηρωικός, εγώ όμως βλέπω τον Φέρλονγκ ως έναν αυτοκαταστροφικό άντρα και αυτός είναι ο απολογισμός του νευρικού του κλονισμού. Κο- ντεύει στη μέση ηλικία, υποφέρει από κρίση ταυτότητας, δεν ξέρει ποιος είναι ο πατέρας του και επίσης συμβιβάζεται με το γεγονός ότι στο σχολείο υπήρξε θύμα εκφοβισμού. Η εργασιο- μανία του, η οποία μέχρι τώρα κρατούσε το πα- ρελθόν στο περιθώριο, έχει αρχίσει να εξασθε- νεί. Πέραν αυτού είναι και ένα πορτρέτο του πόσο δύσκολο ήταν να ενεργεί κανείς ως καλός χριστιανός στην Καθολική Ιρλανδία. Επίσης, θέλω να πιστεύω ότι είναι ένα βιβλίο για την αγάπη. Ο Φέρ- λονγκ αγαπήθηκε ως παιδί, ήταν κα- λοδεχούμενος σε μια εποχή που τόσα πολλά παιδιά που γεννήθηκαν εντός και εκτός γάμου ήταν ανεπιθύμητα. Ο Άγγλοςποιητής PhilipLarkin, έχει γρά- ψει μια πολύ όμορφη φράση «αυτό που θα επιβιώσει από εμάς είναι η αγάπη»· και μου αρέσει να πιστεύωότι το βιβλίο μου έχει κάτι να απαντήσει σε αυτό. Αν δεν τον είχαν αγαπήσει ως παιδί, ο Φέρλονγκ μπορεί να είχε αποκτηνωθεί, να είχε σκληρύνει όπως συνέ- βη σε άλλους και να είχε γίνει εγωιστής· ίσως πάλι και να μην είχε γίνει τίποτα. Το βιβλίο διαδραματίζεται το 1985 από πολλές απόψεις όμως μοιάζει διαχρονικό. Ποια ήταν η σημασία της τοποθέτησής του στα μέσα της δεκαετίας του '80; Σίγουρα δεν θα μπορούσε να είχε τοποθετηθεί μετάτηδημοσίευσητης έκθεσης Ferns, καθώςως τότε η Καθολική Εκκλησία είχε χάσει μεγάλο μέ- ρος της δύναμής της και κατέρρεε. Δεν ήθελα να το τοποθετήσω σε μια εποχή πριν από τα μηχα- νοκίνητα οχήματα γιατί θα υποδήλωνε ότι ήταν κάτι που ανήκε στο μακρινό παρελθόν, όχι σε μια κοινωνία δημιούργημα της δικής μου γενιάς. Αν διαδραματιζόταν σε άλλο χρόνο, ίσως να μη μου επέτρεπε να αμφισβητήσω και να ασκήσω κριτι- κή στην κοινωνία που δημιουργήσαμε εμείς οι ίδιοι, τον σημερινό μισογυνισμό και τον φόβο μας, τις δειλίες και τις σιωπές, τις διαστροφές και τις τακτικές επιβίωσης της δικής μου γενιάς. Ποιοήποιαβιβλίαδιαβάζετεαυτότοδιάστημα; Διαβάζωτην Ανθολογίαδιηγημάτων τουNorton , σε επιμέλεια του Richard Bausch. Τον Φεβρουά- ριο θα διδάξω ένα μάθημα σχετικό με το διήγη- μα και θέλω να προετοιμαστώ και να συμπερι- λάβωστην ύλη νέες ιστορίες. Μόλις τελείωσα το The Management of Grief της Bharati Mukherjee και ένα σχετικό δοκίμιο του Richard Ford, καθώς και τα δύο θα συμπερι- λαμβάνονται στο syllabus. Είναι θαυμάσια. Έχετε αγαπημένο νικητή ή υπο­ ψήφιοστηβραχείαλίστατουBook­ er και αν ναι γιατί; Τα απομεινάρια μιας μέρας είναι το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό. Πιστεύω ότι το καλό γράψιμο είναι καλοί τρόποι και το μυθιστόρημα του Ισιγκούρο είναι ένα εξαι- ρετικό παράδειγμα κομψότητας και διακριτικό- τητας. Η ήρεμη, συγκρατημένη πρόζα είναι αυτό που με ελκύει. Με ενδιαφέρει περισσότερο η ύφανσηπαρά ηπλοκή. Είναιεπίσηςαδύνατοναμησκεφτώτο Amongst Women τουMcGahern, έναπολυαγαπημένομυθι- στόρημα εδώ στην Ιρλανδία, το οποίο μπήκε στη βραχεία λίστα. Και το Τhe Van του Roddy Doyle. Καθόμουν σε μιααίθουσααναμονής νοσοκομείου όταν διάβαζα το τέλος αυτού του μυθιστορήμα- τος. Το τέλος μπήκε τόσο όμορφα στη θέση του· ένιωσα ότι σταμάτησε ενώ μπορούσε να συνεχί- σει, και δεν τοέκανε. Και πάλι, υποθέτωότι είναι η εγκράτειαπουθαυμάζω–ήένααπόταπολλάπου θαυμάζω– στην πρόζα του. Η υπόσχεση του περσινού νικητή, του Damon Galgut, είναι ένα τόσο ωραίο μυθιστόρημα· θαυ- μάζωόμωςεδώκαιπολύκαιρότοέργοτουGalgut, το οποίο άλλωστε έχω διδάξει. Χάρηκα πάρα πολύ που το μυθιστόρημά του κέρδισε πέρυσι. Ποιο είναι έναβιβλίοπου θαθέλατε να είχα­ τε γράψει; Δεν υπάρχει κανένα βιβλίο που θα ήθελα να είχα γράψει για τον απλό λόγο ότι δεν θα ήταν δικό μου. Θα ήταν σαν κλεψιά. Ή μπορεί να σημαίνει ότι θα έπρεπε να είμαι νεκρή. Δεν εποφθαλμιώτο έργο των άλλων, πρέπει να γράψω το δικό μου, πρέπει νακερδίσωτηνπρόζαμου. Ανμεπίεζαν να πω, μάλλον θα επέλεγα τον Μεγάλο Γκάτσμπι . Δουλεύετε πάνω σε κάτι άλλο; Έχω καταλήξει ότι θα δουλέψω ένα βιβλίο που εκτυλίσσεται στη φάρμα όπου μεγάλωσα στο Wicklow. Είναι η ιστορία μιας μητέρας. Τα κομμά- τια δεν έχουν ακόμη συνενωθεί στο μυαλό μου, καθώς είμαι ακόμα στο στάδιο των σημειώσεων, είναι όμωςώρανακαθίσωστογραφείογιατοφθι- νόπωρο, ναανάψωτοτζάκι και ναδωπροςταπού φυσά ο άνεμος. Μπορεί, φυσικά, να καταλήξει σε κάτι εντελώς διαφορετικό.  CL A IR E K EEGAN | 19