Αιχμές - Τεύχος #4

« « RAYMOND CARVER Τόσο πολύ νερό τόσο κοντά στο σπίτι ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΖΩΡΤΖΗΣ Συγκεντρωτικός τόμος στον οποίο περιλαμβάνονται τρεις συλλογές του σπουδαίου Αμερικανού διηγηματογράφου. Όταν ήταν στα δεκαοχτώ κι άφησε το σπίτι του για πρώτηφορά, ο Ραλφ Γουάιμαν έλαβε μια συμ- βουλή από τον πατέρα του, διευθυντή του Δημο- τικού Σχολείου του Τζέφερσον και σόλο τρομπε- τίστα στη Μικρή Φιλαρμονική της Λέσχης Άλκης του Γουίβερβιλ, πως η ζωή ήταν μια πολύ σοβαρή υπόθεση, ένα εγχείρη- μα που απαιτούσε σθένος και στόχους από τον νέο που πρωτοβγαίνει στον στίβο, μια βαριά ευθύνη, όλοι το ήξεραν αυτό, που όμως σε αντά- μειβε για τις θυσίες σου, όπως πίστευε και διακήρυττε ο πατέρας του Ραλφ Γουάιμαν. Όμως στο κολέγιο οι στόχοι του Ραλφ ήταν συγκεχυμένοι. Πίστευε πως ήθελε να γίνει γιατρός, αλλά απ’ την άλλη πίστευε πως ήθελε να γίνει δικη- γόρος, παρακολούθησε λοιπόν προπαρασκευαστικά μαθήματα για την ιατρική σχολή και μαθήματα ιστορίας της νομικής επιστήμης και του επι- χειρηματικού δικαίου, μέχρι που αποφάσισε πως δεν διέθετε ούτε τη συ- ναισθηματικήαταραξίαπου είναι απαραίτητηστην ιατρική επιστήμημήτε την ικανότητα της σχολαστικής μελέτης που απαιτούσαν τα νομικά, ιδιαί- τερα όταν αυτή η μελέτη αφορούσε περιουσιακά και κληρονομικά ζητή- ματα. Μολονότι συνέχισε να παρακολουθεί ανάλεκτα μαθήματα των θετι- κών επιστημών και διοίκησης επιχειρήσεων, ο Ραλφ παρακολουθούσε επίσης κάποια μαθήματα φιλοσοφίας και φιλολογίας κι ένιωσε πως βρι- σκόταν στο μεταίχμιο κάποιας πολύ σημαντικής αποκάλυψης του εαυτού του. Που δεν ήρθε όμως ποτέ. Κι αυτήν την περίοδο της ζωής του –στο ση- μείο ναδίρ, όπως έλεγε αργότερα– ο Ραλφ πίστεψε πως είχε φτάσει στα όρια του νευρικού κλονισμού· ανήκε σε μια φοιτητική αδελφότητα και κάθε βράδυ γινόταν σκνίπα. Έπινε τόσο πολύ, που έγινε βούκινο κι από- κτησε το παρατσούκλι «Τζάκσον», όπως έλεγαν τον μπάρμαν στο Βαρέλι. ΣΑΡΛ ΜΠΩΝΤΛΑΊΡ Τα άνθη του κακού Παρισινοί πίνακες ‒ Τα απαγορευμένα ποιήματα ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ ‒ ΣΧΟΛΙΑ ‒ ΕΠΙΜΕΤΡΟ: ΕΡΡΙΚΟΣ ΣΟΦΡΑΣ Το σκανδαλώδες αριστούργημα για τη χαμένη αθωότητα που μετουσιώνει την ιδιοφυΐα του Μπωντλαίρ. Ειρηνικέ αναγνώστη, φυσιολάτρη, Αυτό το κρόνειο, πικρό βιβλίο Το λέω της μελαγχολίας μνημείο∙ Άνθρωπε του καλού, άσ’ το στην άκρη. Ρητορική αν δεν πήγες να σπουδάσεις Στου Σατανά το σκοτεινό σχολείο, Δε θα αντιληφθείς ούτε σημείο, Μπορεί και υστερικό να με ονομάσεις. Αν, δίχως να χαθείς στη γοητεία, Την άβυσσο κοιτάζεις με ηρεμία, Έλα και διάβασε κι αγάπησέ με∙ Παράξενη ψυχή, που αναστενάζεις Παράξενη ψυχή, που αναστενάζεις Και στον παράδεισο ψάχνεις να φτάσεις, Λυπήσου με!... Αλλιώς, σε καταριέμαι! » » | 13