Αιχμές - Τεύχος #4

Αγαπητοί Έλληνες αναγνώστες, Γ εια σας. Με λένε David κι είμαι Βρετανοϊρλανδός μυθιστοριογράφος. Γράφω αυτό το γράμμα επειδή το νέο μου μυθιστόρημα, UTOPIA AVENUE , κυκλοφορεί στα ελληνικά, σε μετάφραση της μεταφράστριας και φίλης μου Μαρίας Ξυλούρη, και ο εκδότης μου, το Μεταίχμιο, μου ζήτησε λίγα λόγια –500 λέξεις, για να ακριβολογούμε– προς τους Έλληνες αναγνώστες μου. Είναι πάντα τιμή να μεταφράζεται το έργο μου σε μια άλλη γλώσσα, τα ελληνικά όμως είναι πραγματικά ιδιαίτερη περίπτωση, εξαιτίας της ιστορίας τους. Το UTOPIA AVENUE στη γλώσσα τουΟμήρου! (Εντάξει, στησύγχρονη εκδοχή της, καταλαβαίνετε όμως τι εννοώ.) Του Ομήρου, δηλαδή του Αδάμ και της Εύας κάθε συγγραφέα της μεγάλης φόρμας στον Δυτικό Κανόνα, αλλά και πέρα από αυτόν. Η ιδέα μου προκαλεί μια ανατριχίλα που απλώνεται απ’ τις ωμοπλάτες μου σε όλο μου το σώμα. Μόνο μια φορά έχω έρθει στην Ελλάδα, πριν από τριάντα χρόνια, ως (πολύ) άμαθος εικοσάρης, και γύρισα τις Κυκλάδες για δυο μήνες. Οι αναμνήσεις αυτού του ταξιδιού παραμένουν ζωηρές αλλά και κάπως μαγικές. Θυμάμαι να φτάνω βράδυ σ’ ένα νησί που λεγόταν Ανάφη. Διάλεξα την Ανάφη επειδή η Σαντορίνη μου έπεφτε κάπως πολλή· επειδή μου άρεσε το όνομα «Ανάφη»· και επειδή ο ταξιδιωτικός μου οδηγός είχε μόνο δύο σελίδες για αυτό το νησί, κάτι που ενέτεινε το μυστήριό του. Μαζί με μερικούς ντόπιους, κατέβηκα απ’ το καράβι, και αυτό έφυγε αμέσως. Και τώρα τι; Δεν υπήρχαν ξενοδοχεία – και ούτως ή άλλως δεν είχα χρήματα για τέτοια. Οι λιγοστοί ξενώνες είχαν ήδη κλείσει, κι έτσι σκαρφάλωσα στην κοιμισμένη Χώρα και βγήκα στην άλλη μεριά. Βρήκα μια μεγάλη πέτρα για να καθίσω και να απολαύσω τη θέα. Νομίζω είχε έναν φάρο, ένα στροβοσκοπικό πανόραμα. Το φεγγάρι εδώ έμοιαζε να είναι πιο κοντά στη γη απ’ ό,τι στην Αγγλία, λες και μπορούσα σχεδόν να το χαϊδέψω με τα ακροδάχτυλά μου. Στην Αγγλία, ο γαλαξίας ήταν απλώς μια αραιή μουντζούρα. Ιδωμένος απ’ την Ανάφη, ήταν κατά τα τρία τέταρτα αστέρια, κατά το ένα τέταρτο κενά μεταξύ αστεριών. Το φως των άστρων και του φεγγαριού αρκούσε για να διαβάσω τις λέξεις στο ταλαιπωρημένο μου αντίτυπο του Βίου και της Πολιτείας του Αλέξη Ζορμπά . Δεν ήξερα αν υπήρχαν άγρια σκυλιά στην Ανάφη –πραγματικά ήμουν άσχετος–, κι έτσι επέστρεψα στη Χώρα. Στην ψηλότερη πλατεία της Χώρας, βολεύτηκα όπως όπως στην είσοδο μιας εκκλησίας. (Όχι μέσα στο κτίριο: ανάμεσα σε μια εξώπορτα και μια κλειδωμένη εσώπορτα.) Δεν είχα σχεδιάσει να κοιμηθώ έξω: δεν είχα σχεδιάσει τίποτα απολύτως, αλλά ξαφνικά νύσταζα. Ο προστάτης θεός της εκκλησίας με φύλαξε από την απειρία μου και με κράτησε ασφαλή. Όταν ξύπνησα, με το πρώτο φως, δίπλα μου ήταν μια χαρτοσακούλα που είχε τρία μικρά πορτοκάλια. Έχω γευτεί πολλά θαυμάσια ΊΣΩΣ ΌΜΩΣ ΑΥΤΉ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΌ ΤΙΣ ΧΑΡΈΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΆΣΜΑΤΟΣ: ΜΙΑ ΑΦΉΓΗΣΗ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΆΓΝΩΣΤΗ ΝΉΣΟΣ. ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΈΠΤΕΣΑΙ, ΚΟΙΤΆΖΕΙΣ ΓΎΡΩ, ΠΑΡΑΤΗΡΕΊΣ ΤΙΣ ΖΩΈΣ ΤΩΝ ΝΤΌΠΙΩΝ, ΣΚΈΦΤΕΣΑΙ ΤΗ ΔΙΚΉ ΣΟΥ ΖΩΉ, ΤΡΩΣ ΈΝΑ ΠΟΡΤΟΚΆΛΙ ΚΑΙ ΦΕΎΓΕΙΣ, ΊΣΩΣ ΚΆΠΩΣ ΑΛΛΑΓΜΈΝΟΣ. Ο ΣΠΟΥΔΑΊΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ ΜΑΣ ΣΤΈΛΝΕΙ ΈΝΑ ΓΡΆΜΜΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΉ ΤΗΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΊΑ ΤΟΥ UTOPIA AVENUE ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΆ