Ζαφειρένια μάτια: Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη

32 ΣΟΦΙΑ ΗΛΙΑΔΟΥ μενη και θλιμμένη, είχε γνωρίσει όχι μία, αλλά πολλές φορές τον αληθινό έρωτα στην αγκαλιά του και είχε πλη­ ρώσει το τίμημα. Ήταν ένα δειλινό γεμάτο ίσκιους. Κατέβαινα από τον λόφο, κυριευμένη από μια βαθιά ραστώνη που παρέλυε τις αισθήσεις μου. Βρήκα την πόρτα του αχυρώνα μισό­ κλειστη και πλησίασα λίγο έκπληκτη, λίγο εκστατική. Το θέαμα ξεπερνούσε κάθε φαντασία. Μια ριπή από φως έπεφτε στη γωνιά του στάβλου και πάνω στο σανό ένα ξανθό άχρωμο πρόσωπο κι ένα ανοιχτό σαν λουλούδι κορμί ήταν αγκαλιασμένο σφιχτά με ένα μελαψό αντρικό σώμα που έμοιαζε ιδρωμένο. Μέσα στη δροσιά του αχυ­ ρώνα, το δέσιμό τους αποκτούσε λάμψη που καταύγαζε τον χώρο και μεταδιδόταν στα αντικείμενα. Έσκυψα λίγο ακόμα να συγκρατήσω τη μαγεία της στιγμής, να τη φυ­ λακίσω μέσα μου. Η Ευγενία μας είχε αποτυπωμένη στο άχρωμο πρόσωπο, με το μακρύ πιγούνι, τόση καταλυτική ηδονή, ώστε αυτό φάνταζε ολότελα μεταμορφωμένο, σχε­ δόν όμορφο, μέσα στην έκστασή του. Έκλεισα την πόρτα αθόρυβα. Πίσω μου τα δυο κορμιά, της Ευγενίας και του επιστάτη μας, σπαρταρούσαν. Και ο κόσμος γινόταν πιο γλυκός.