Ζαφειρένια μάτια: Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη

ΖΑΦΕΙΡΕΝΙΑ ΜΑΤΙΑ 31 Όταν τα δάκρυά μας στέρεψαν, η μητέρα ανέλαβε να επεξεργαστεί την ιστορία προς όφελος της υστεροφημίας της οικογένειας. Διεμήνυσε προς πάσαν κατεύθυνσιν ότι η Ευγενία δεν άντεξε το βάρος της ερωτικής απαξίωσης που κουβαλούσε από τον αποτυχημένο γάμο της. Εξα­ πέλυσε μάλιστα, μέσα στο βαρύ της πένθος, μύδρους και αναθέματα ενάντια στον όμορφο σύζυγό της. Και εξε­ δίωξε τον επιστάτη, πέρα από το οροπέδιο της Ανατο­ λίας, χαρίζοντάς του ένα ικανοποιητικό κομπόδεμα για να διασφαλίσει τη συνένοχη σιωπή του. Τέλος, ορκίστη­ κε στον Άγιο Ευγένιο ότι εγώ, η μικρή της, θα είχα κα­ λύτερη τύχη. Επειδή όμως η ιστορία συχνά επαναλαμβάνεται και ενίοτε ως φάρσα, εγώ επέλεξα τελείως συνειδητά έναν κατώτερο κοινωνικά άνδρα, τον Ευγένιο, και αναζήτησα την ευτυχία, σε ταραγμένες εποχές, μέσα από τους δρό­ μους του έρωτα, της προδοσίας και της μοναξιάς. Τον μόνο που δεν άγγιξε η τραγωδία ήταν βέβαια τον πατέρα μου, τον Θεοφύλακτο. Κομψευόμενος και δανδής επέδει­ ξε στην αστική κοινωνία ένα πρόσωπο καθωσπρεπισμού και θλίψης. Και πολλαπλασίασε τις επισκέψεις του στη Σμυρνιά, αφήνοντας, όπως πάντα, όλα τα βάρη στη μη­ τέρα μας. Επιστράτευα ένα σωρό προσχήματα για να μην πιστέ­ ψω την εκδοχή μιας ερωτικής ιστορίας ανάμεσα στον επιστάτη και την αδερφή μου, την Ευγενία. Ωστόσο σε μια δύσκολη για μένα στιγμή είχα καταγράψει στο ημε­ ρολόγιό μου μια καθοριστική αποκάλυψη: πραγματικά η άχρωμη αδερφή μου η Ευγενία, ζωντοχήρα παραπονού