Ζαφειρένια μάτια: Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη 2010 Είναι απόγευμα. Ο ήλιος κοντεύει να χαθεί πίσω από τη γραμ­ μή του ορίζοντα. Συντηρώ στο μυαλό μου την εικόνα του, λίγο πριν βάψει τον ουρανό πάνω από τον Θερμαϊκό με μαβιές πινελιές. Στην αρυτίδωτη επιφάνεια του νερού βουτά βιαστι­ κά ένα σμήνος γλαροπούλια, την ώρα που οι Θεσσαλονικείς περπατάν στην προκυμαία. Ένα χαμόγελο ενθάρρυνσης ει­ σπράττω από τη σύντροφο της ζωής μου, την Ελπίδα. Είναι η μόνη γυναίκα που με έκανε να νιώσω ήρεμος και ευτυχισμένος. Κι αυτό γιατί έχει το σπάνιο χάρισμα να καταλαβαίνει, να συγχωρεί και να αγαπά. Κι ας μην υπήρξε ποτέ ο έρωτας της ζωής μου. Κι ας μην έχει το αγαπημένο μου ζαφειρένιο χρώμα στα μάτια. Σκύβω πάνω στον υπολογιστή, αποφασισμένος να πω την ιστορία μου, όχι τόσο για να ελαφρύνω τη συνείδησή μου, όσο για να μην αφήσω το πέρασμα των δικών μου ανθρώπων από τη ζωή να χαθεί χωρίς να αφήσει ίχνη. Και για να πραγματο­ ποιήσω την επιθυμία της Λάουρας. Και της Ελπίδας. Είμαι πια εβδομήντα χρονών και αισθάνομαι πως έχω ήδη καθυ­ στερήσει πολύ να αποτυπώσω στο χαρτί την ιστορία της φα­ μίλιας μου.