VOR Πέρα από τον νόμο

14 ΣΟΦΙΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ της υπέρτασης μισοξαπλωμένος. Τα είχε ακουμπήσει στο πάτωμα πλάι στις κάλτσες του, το ροζ αριστερά και δεξιά το μπεζ. Ο διευθυντής τού τηλεφώνησε στις οκτώ, για να τον τσεκάρει. Ο Λεβ είδε την κλήση και πετάχτηκε. Έτρεξε στο παράθυρο, έβγαλε το κεφάλι του και κοίταξε τα αυτο- κίνητα κάτω. Τα δόντια του χτυπούσαν, ήταν ξυπόλυτος και είχε ψοφόκρυο. Κρατούσε το κινητό έξω από το ανοι- χτό παράθυρο και φώναζε: – Στον δρόμο είμαι. Μίλα γρήγορα, βιάζομαι. Ακούγονταν τα κορναρίσματα, ένα λεωφορείο φρέναρε απότομα. – Ωραία, ωραία, είπε ο διευθυντής. Είναι σημαντικό, Λεβ. Σημαντικό για όλους μας, κατάλαβες; – Δεν θα μου μάθεις τη δουλειά μου, τον έκοψε. Θα σου τηλεφωνήσω όταν τελειώσω. Παλιά, όταν η εφημερίδα ήταν η πρώτη σε πωλήσεις και η υπογραφή του είχε κάποια σημασία, κανείς δεν δια- νοούνταν να τον πρεσάρει. Τότε ο Λεβ ήταν βασιλιάς, ο μόνος που είχε καταφέρει να βγάλει μιαν άκρη με τις απαγωγές των Γάλλων στην Τσετσενία. Έπιανε θέματα που έκαιγαν, οι λέξεις του ήταν λάμες, είχε τον τρόπο του να ανακαλύπτει τα στοιχεία, να τα αναλύει, να τα κάνει συναρπαστικά. Όμως ήταν και άλλες εποχές, ο κόσμος διάβαζε τότε ακόμα βιβλία και οι άνθρωποι νοιάζονταν. Ο Λεβ ταξίδευε παντού με ένα σακίδιο και το ίδιο χιλιοφο- ρεμένο τζιν παντελόνι. Η ζωή ήταν γεμάτη εκπλήξεις και