VOR Πέρα από τον νόμο

12 ΣΟΦΙΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ εαυτό του, θα έλεγε ότι ανήκε στην παλιά φρουρά, στους δημοσιογράφους που μεγάλωσαν με το χαρτί, σ’ εκείνους που έσκυβαν να μυρίσουν το μελάνι και διάβαζαν τα μικρά γράμματα της αρθρογραφίας με γυαλιά πρεσβυωπίας. Στην έβδομη βότκα μπορεί και να παραδεχόταν ότι ήταν δεινόσαυρος. Γι’ αυτό και όταν τον κάλεσε ο διευθυντής της εφημερί- δας στο γραφείο του δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Γιατί ο Κέτο Αλεξάντερσβιλ είχε ζητήσει τον Σιντόροβ αποκλει- στικά, μόνο στον Σιντόροβ θα έδινε συνέντευξη, έτσι του ανακοίνωσε όλο απορία ο διευθυντής. Και τον κοιτούσε μια στα παπούτσια, που είχαν μια τρύπα στο πλάι –ο Λεβ νόμιζε πως δεν φαινόταν αλλά ο διευθυντής την είχε δει– και μια στο ξεχειλωμένο πουλόβερ, που ήταν γεμάτο κό- μπους από τα πλυσίματα. – Μην τα σκατώσεις, τον προειδοποίησε ο διευθυντής. Ο Κέτο Αλεξάντερσβιλ είναι… Ο Λεβ δεν τον άφησε να συνεχίσει, δεν θα του μάθαινε τη δουλειά του ο φυτευτός. Σε ολόκληρη τη Ρωσία δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος που δεν ήξερε ποιος ήταν ο Αλεξάντερσβιλ, ο πιο πλούσιος επιχειρηματίας στη χώρα, γιατί ως επιχειρηματία τον ανέφεραν, κανείς δεν έβαζε τη λέξη «Vor» στο στόμα του. Αλουμίνια, τράπεζες, τηλεπικοι- νωνίες, όλα δικά του. Στη Μόσχα τον φώναζαν «Πατερού- λη», έτσι τον είχαν ακουστά οι περισσότεροι, ο Πατερούλης έσκεπε την πόλη και φρόντιζε για όλα. Ήταν το χέρι που