VOR Πέρα από τον νόμο

11 Ο Πατερούλης ΕΙΧΕ ΠΑΓΩΝΙΑ και το καλοριφέρ στο αυτοκίνητο δεν άναβε. Ο Λεβ Σιντόροβ πάλευε να κουμπώσει τη ζώνη ασφαλείας. Όσο κι αν έβριζε, δεν τα κατάφερνε, ήταν χο- ντρό το μπουφάν. Ξεφύσηξε και η ανάσα του θόλωσε το τζάμι. Σκέφτηκε ότι θα τον ηρεμούσε λίγη μουσική, όμως το ηχοσύστημα είχε κολλήσει στο τραγούδι της Νίνα Σι- μόν. Το είχε ακούσει πια τόσες φορές, που έπαψε να είναι το αγαπημένο του. Κοίταξε το ρολόι στο καντράν και σιχτί- ρισε. Αν έδειχνε την ώρα σωστά, είχε αργήσει. Το παλιό Λάντα μούγκριζε, ξερνούσε μαύρο καπνό από την εξάτμιση. Στους δρόμους της Μόσχας δεν έβλεπες συ- χνά τέτοιο χάλι. Ο Λεβ πίστευε πως δεν πρέπει να πετάς τίποτα, εφόσον λειτουργεί. Όχι πως είχε την πολυτέλεια να το αλλάξει, αλλά να… καμιά φορά μετά την τέταρτη βότκα άρχιζε τις θεωρίες. Στα λόγια δεν τον έπιανε κανείς, στο κάτω κάτω ήταν η δουλειά του. Παλιά έλεγε «δημοσιο- γράφος» και ήξερε πως έκανε εντύπωση. Πριν από μερικά χρόνια το όνομά του σήμαινε ακόμα κάτι, τώρα δεν ήταν σίγουρος ούτε γι’ αυτό. Αν ήθελε να είναι ειλικρινής με τον