«το αίμα ενάντια στη φωτιά» 19 νιο πόδι να ραγίσει. Αλλά και πιο παλιά, προτού ανοίξει πανιά το Πίκουοντ από το Ναντάκετ, είχε βρεθεί από κάποιο άγνωστο ατύχημα μια νύχτα ξαπλωμένος στο χώμα, ενώ το ψεύτικο πόδι είχε φύγει από τη θέση του, πληγώνοντάς τον μάλιστα στη βουβωνική χώρα. Σε αυτό το γεγονός είχε στηριχτεί και η δικαιολογία που, για κάμποσο καιρό και ενώ το πλοίο του είχε αποπλεύσει, αυτός έμενε κρυμμένος και απρόσιτος στην καμπίνα του. Τώρα, μετά δηλαδή την επίσκεψη στο λονδρέζικο καράβι, ο Αχαάβ θα καλέσει τον ξυλουργό και θα τον προστάξει να του ετοιμάσει ένα καινούργιο πόδι μέσα σε μία μόλις νύχτα, πράγμα που ο επιδέξιος τεχνίτης θα το κατορθώσει. Τη δεύτερη μέρα του κυνηγιού ο Αχαάβ κρέμεται από τον ώμο του Στάρμπακ, καθώς το φιλντισένιο πόδι του έχει σπάσει ξανά και στη θέση του διακρίνεται απλώς μια μυτερή σχίζα. Τότε θα ειπωθεί η μεγάλη αλήθεια για την ψυχή του Αχαάβ, όχι από κάποιον άλλον παρά από τον ίδιο, όταν θα μιλήσει για τον εαυτό του εναλλάσσοντας το πρώτο με το τρίτο πρόσωπο: «... ακόμα και με σπασμένο κόκαλο ο Αχαάβ παραμένει άθικτος· δε θεωρώ κανένα από τα ζωντανά μου κόκαλα ούτε μια στάλα περισσότερο δικό μου απ’
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=