9 a h-aon / ένα ΤΑ ΠΌΔΙΑ ΤΗΣ ΉΤΑΝ ΜΕΛΑΝΆ σαν μοσχαρίσιο συκώτι. Αυτό είχε πει ο πατέρας του προτού κλείσει. Ο Καλ στεκόταν στον κόκκινο τηλεφωνικό θάλαμο στο πάρκο Μέντοουζ βλέποντας τους παίχτες του ράγκμπι να κάνουνε διατάσεις στο παχύ πράσινο γρασίδι. Τα λευκά τους σορτς κολλούσαν στους γοφούς τους, το ύφασμα γινόταν διάφανο στο ψιλόβροχο και φαίνονταν οι γραμμές από το λάστιχο στο εσώρουχό τους. Μονάχα μισάκουγε καθώς ο πατέρας του διάβαζε από την Καινή Διαθήκη. Του πατέρα του δεν του άρεσε ποτέ το κουβεντολόι. Αυτό έδινε στα τηλεφωνήματά τους την αίσθηση γραμμής εξυπηρέτησης, όπως όταν έπαιρνες τη Φωνητική Ανακοίνωση Ώρας για να ρυθμίσεις σωστά το ρολόι σου. Όταν το ανέφερε αυτό ο Καλ στον πατέρα του, το αληθές του πράγματος έκανε τον πατέρα του να γελάσει, γιατί ο Τζον Μακλάουντ πίστευε ότι το πνεύμα είχε ανάγκη από διαρκές «καλιμπράρισμα», κι ο Καλ έκανε το δικό του καλιμπράρισμα κάθε Τετάρτη στις 6 μ.μ. ακριβώς και ξανά την Κυριακή. Δεν είχε τα λεφτά για την υπεραστική κλήση στα νησιά, έτσι ανέπτυξαν ένα σύστημα, σαν σινιάλο, όπου τηλεφωνούσε σπίτι τη συμφωνημένη ώρα, περίμενε να χτυπήσει τρεις φορές κι έπειτα το έκλεινε. Ο πατέρας του μεμιάς τότε καλούσε εκείνος. Αυτό απαιτούσε να πηγαίνει νωρίτερα και να κάνει πως μιλούσε με κάποιον, ώστε κανένας περαστικός να μην πιάσει το τηλέφωνο. Του πήρε λίγο καιρό για να βρει το τέλειο μέρος για τον «εκκλησιασμό», έναν μοναχικό τηλεφωνικό θάλαμο που δεν ήταν κολλητά σε κανέναν άλλο. Όταν ο πατέρας του έπιανε να ψέλνει, περίμενε
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=