Τριλογία της Κούβας

P E D RO J UAN GU T I É R R E Z 36 η εμμηνόπαυση» σκέφτηκε. Ούτε και τον επόμενο μήνα ήρθε. Ούτε και τον τρίτο μήνα. Και δεν άντεξε άλλο. Έπρεπε να το πει στον Φε­ λίπε. Μετά το μεσημεριανό φαγητό την Κυριακή: «Έχω κάτι να σου πω. Είναι λίγο παράξενο». «Τι πράγμα;» «Πρέπει να πάω στον γιατρό». «Α, ναι; Δεν νιώθεις καλά;» «Εεε…» «Μίλα, παιδάκι μου». «Να… εδώ και τρεις μήνες δεν έχω περίοδο. Υποθέτω ότι… όπου να ’ναι θα σταματήσει. Ήρθε η ώρα». Ο Φελίπε δεν έδωσε σημασία. Δεν ήταν ενήμερος για αυτές τις γυναικείες λεπτομέρειες και δεν τον απασχολούσαν. Αφηρημένος της απάντησε: «Ναι, λοιπόν. Ήρθε η ώρα». Την επόμενη μέρα, η Λουθία πήγε να τη δει ο γιατρός Μανσάνο, ένας ιδιώτης γιατρός που διατηρούσε το ιατρείο του δυο τετράγωνα πιο κάτω. Τον είχαν επισκεφθεί ελάχιστες φορές, για κρυολογήματα. Και τίποτα άλλο. Ο γιατρός τής έκανε κάποιες ερωτήσεις ρουτίνας: «Είστε παντρεμένη;». «Ναι». «Ηλικία;» «Σαράντα τέσσερα». «Έχετε φυσιολογική σεξουαλική ζωή ή όχι πια…;» «Ναι, φυσιολογική». «Ζαλάδες και ναυτίες;» «Ναι, τον τελευταίο καιρό…» «Απέχθεια για το φαγητό; Εμετούς;» «Ναι, τώρα που το λέτε…» «Ξαπλώστε. Θα σας εξετάσω. Μην ανησυχείτε, δεν είναι τίποτα». Η Λουθία τρόμαξε. Και κάπως σαν να αγανάκτησε: «Όχι, γιατρέ, δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο». «Ναι, είναι απαραίτητο. Δεν θα πονέσετε. Ξαπλώστε».