Τριλογία της Κούβας

BΡΟΜΙΚΗ ΣΑΡΚΑ 31 «Είναι λίγο αγχωμένη. Είναι Ισπανίδα, ζει λίγο καιρό στην Κούβα, εδώ κοντά…». «Ναι, φαίνεται από την προφορά της. Ξέρετε να παίζετε τον εθνι­ κό ύμνο;» «Όχι, η αλήθεια είναι ότι…» «Λοιπόν, εάν δεν γνωρίζετε τον εθνικό μας ύμνο, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Είναι βασικό να μαθαίνουμε τον ύμνο στα παιδιά». Με αυτό τον τρόπο η επιθεωρήτρια έκλεισε το ζήτημα. Η Λουθία συνέχισε να πηγαίνει κάθε πρωί στο νηπιαγωγείο, παίζοντας δωρεάν για τα παιδιά. Και, παράλληλα, προσπάθησε να μάθει τον εθνικό ύμνο. Σε ένα ντουλάπι υπήρχαν όλες οι παρτιτούρες για τα παιδικά τραγού­ δια και τον ύμνο. Αλλά η Λουθία δεν θυμόταν πια πολύ το σολφέζ, κι έτσι δυσκολεύτηκε να το μάθει. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν και πολύ ικανή στο πιάνο. Για την ακρίβεια: ήταν άτσαλη. Και της στοίχι­ ζε. Παράλληλα, της άρεσε η μουσική. Κι έτσι, επέμενε, χιλιάδες φο­ ρές επαναλαμβάνοντας τρία ή τέσσερα ακόρντα, πολύ συγκεντρωμέ­ νη, μέχρι που στο τέλος κάτι κατάφερνε. Μήνες εξάσκησης και προ­ σπάθειας για να καταφέρει τελικά να μάθει τα λιγοστά ακόρντα του ύμνου. Και, με την ευκαιρία, διεύρυνε το ρεπερτόριο με ακόμα πε­ ρισσότερα παιδικά τραγούδια. Αφιέρωσε έναν ολόκληρο χρόνο σε αυτό τον σκοπό. Η Σοφία την εμψύχωνε γενναιόδωρα. Μια Κυριακή, ενώ καθόντουσαν το πρωί, χωρίς να έχουν τίποτα να κάνουν, της ήρθε να πει στον Φελίπε: «Μακάρι να είχα ένα πιάνο στο σπίτι». «Πιάνο; Μεγαλοπιάνεσαι, ε;» «Όχι. Αλλά, να… όχι, τίποτα. Σαχλαμάρες». «Έλα, μια που το άρχισες, τελείωσέ το. Γιατί θέλεις να έχεις ένα πιάνο εδώ;» «Για να κάνω εξάσκηση. Έχω πολύ χρόνο και, μη νομίζεις, αυτά τα παιδικά τραγουδάκια θέλουν δουλειά. Δεν είναι καθόλου εύκολα. Τουλάχιστον όχι για μένα». Ο Φελίπε δεν απάντησε. Πονηρός, όπως πάντα, συμφώνησε μαζί της. Πήγε σε ένα μαγαζί με μουσικά όργανα. Στο κέντρο. Ρώτησε.