Τριλογία της Κούβας

BΡΟΜΙΚΗ ΣΑΡΚΑ 23 Λίγες μέρες προτού παντρευτεί, η μητέρα της, σε μία εξαιρετική κρί­ ση γυναικείας αλληλεγγύης και οικειότητας, την είχε συμβουλέψει: «Κόρη μου, φρόντισε να έχεις τον σύζυγό σου πάντα ικανοποιημέ­ νο. Σεξουαλικά, εννοώ, εκτός από όλα τα υπόλοιπα στο σπίτι. Η γυ­ ναίκα οφείλει να υπηρετεί. Αυτό μόνο. Δεν πρέπει ποτέ να αρνείσαι, εκτός από τις μέρες… ξέρεις. Και να μην ανακατεύεσαι στη ζωή του άντρα. Εκείνοι έχουν τα δικά τους προβλήματα. Τις δουλειές τους. Και ξέρουν τι κάνουν. Ποτέ να μη ρωτάς». Τα μάγουλα της Λουθία κοκκίνισαν όταν άκουσε εκείνη τη συμ­ βουλή. Αυτές ήταν οι μόνες οδηγίες που έλαβε για τον γάμο. Ήταν πεπεισμένη ότι έτσι ήταν τα πράγματα και ότι δεν υπήρχε κάτι άλλο. Τώρα, στο Ματάνσας, πήγαιναν στη λειτουργία κάθε Κυριακή, σε μια μικρή εκκλησία κοντά στο σπίτι. Ο Φελίπε περιοριζόταν στα βασικά, αλλά δεν κοινωνούσε ποτέ. Στην αρχή εκείνη επέμενε να το κάνει. Ήταν απαραίτητο να εξομολογείσαι και να κοινωνείς. Εκείνος της απαντούσε με υπεκφυγές, μέχρι που μια μέρα της δήλωσε κατηγορη­ ματικά: «Άσε με ήσυχο μ’ αυτό το θέμα και μη με εκνευρίζεις. Εγώ ξέρω τι κάνω». Εκείνη ενθουσιαζόταν να εξομολογείται τις αμαρτίες της. Ήταν κάτι σαν εμμονή. Από μικρή. Αναζητούσε όλα όσα δεν είχε κάνει σωστά όλη τη βδομάδα. Εξέταζε διεξοδικά κάθε της σκέψη, κάθε πράξη, τα θέματα για τα οποία είχε μιλήσει, ψάχνοντας για κάποια αμαρτωλή απόκλιση στη σκέψη, στα λόγια ή στα έργα. Αλλά ήταν άσκοπο. Δεν είχε ποτέ τίποτα να εξομολογηθεί. Πάντα εφεύρισκε κάτι γιατί ένιωθε άσχημα να ενοχλεί τον ιερέα για το τίποτα. Και, κυρίως, για την ίδια. Δεν θα μπορούσε να ζήσει εάν δεν εξομολογού­ ταν και δεν ένιωθε τη χάρτινη γεύση της όστιας να διαλύεται στη γλώσσα της. Έτσι, μόλις έμπαινε και γονάτιζε στο εξομολογητήριο, επινοούσε μικρές αμαρτίες: «Ave Mar í a pur í sima». «Sin pecado concebida» 1 . «Αμάρτησα, πάτερ».