ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 21 ματίας, Υπουργείο Εσωτερικών). Και τώρα ήμασταν εδώ, σε ένα δωμάτιο όπου οι λαμπτήρες αντηχούσαν από τον βόμβο του ηλεκτρικού ρεύματος, έτοιμοι να γράψουμε ιστορία. «Δεν νομίζετε» είπε η Σιμέλια «ότι το να τους ρίξετε στον κόσμο ενώ πιστεύουν ότι βρίσκονται στη μεταθανάτια ζωή ή στο Δυτικό Μέτωπο ίσως να εμποδίσει την προσαρμογή τους; Ρωτώ τόσο ως ψυχολόγος όσο και ως άνθρωπος με φυσιολογικό επίπεδο ενσυναίσθησης». Η Αντέλα σήκωσε τους ώμους της. «Πιθανόν. Αυτή η χώρα όμως δεν έχει δεχτεί ποτέ άλλοτε εκπατρισμένους από την ιστορία. Θα μπορούσαν να πεθάνουν από γενετικές μεταλλάξεις εντός του έτους». «Nα περιμένουμε κάτι τέτοιο;» ρώτησα θορυβημένη. «Δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε. Αυτός είναι ο λόγος που έχετε αυτή τη δουλειά». ———— Η αίθουσα που είχε ετοιμάσει το Υπουργείο για την παράδοση απέπνεε έναν αέρα τελετής περασμένων εποχών: ξύλινη επένδυση, ελαιογραφίες, ψηλό ταβάνι. Ήταν αρκετά πιο μεγαλόπρεπη από τα σπονδυλωτά δωμάτια. Πιστεύω ότι η μεταφορά είχε οργανωθεί από κάποιο μέλος της διοικητικής ομάδας με μια αίσθηση μελοδραματισμού. Κρίνοντας από το στιλ του και από τον ιδιαίτερο τρόπο που τα παράθυρα έκοβαν το φως του ήλιου, ο χώρος πιθανότατα είχε μείνει απαράλλαχτος από τον δέκατο ένατο αιώνα. Ο επόπτης μου, ο Κουέντιν, ήταν ήδη εκεί.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=