Το υπουργείο του χρόνου

13 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ Ηγυναίκα που διεξήγε τη συνέντευξη είπε το όνομά μου και αυτό έκανε τις σκέψεις μου να πάρουν μπρος. Εγώ δεν λέω το όνομά μου, ούτε καν νοερά. Εκείνη το είχε προφέρει σωστά, κάτι που σε γενικές γραμμές δεν κάνει κανείς. «Με λένε Αντέλα» είπε. Φορούσε ένα κάλυμμα οφθαλμού και είχε ξανθά μαλλιά στο χρώμα και στην υφή του άχυρου. «Είμαι η υφυπουργός». «Τίνος…;» «Κάθισε». Ήταν ο έκτος μου γύρος συνεντεύξεων. Η δουλειά για την οποία αξιολογούμουν αφορούσε εσωτερική μετάθεση. Απαιτούσε «Διαπίστευση Ασφαλείας», επειδή ήταν άκομψο να χρησιμοποιείται η σφραγίδα «Άκρως Απόρρητο» πάνω σε έγγραφα περί μισθολογικών βαθμίδων. Ουδέποτε είχα πάρει έγκριση για αυτό το επίπεδο ασφάλειας και ως εκ τούτου κανείς δεν ήταν πρόθυμος να μου πει τι είδους δουλειά ήταν. Καθώς οι απολαβές ήταν σχεδόν τριπλάσιες από τον τρέχοντα μισθό μου, δεν είχα αντίρρηση να δοκιμάσω τη γεύση της άγνοιας. Είχε χρειαστεί να πετύχω εξαι-

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=