Το χρέος που ξεπληρώθηκε αργά

Σ Τ Ε Φ Α Ν Τ Σ Β Α Ϊ Χ 20 δων. Η ανάμνησή του και μόνο μου ’δινε άλλο κουράγιο και με έκανε να αισθάνομαι πιο υγιής. Ήταν μία από εκεί­ νες τις σκέψεις που μοιάζουν να μας αιφνιδιάζουν άνευ λόγου, οι οποίες όμως στην πραγματικότητα δεν είναι πα­ ρά η έκφραση επιθυμιών που τις έκρυβες για καιρό, που περίμεναν υπογείως. Ο άντρας μου, που δεν ήξερε πόσο συχνά ονειρευόμουν αυτό το σπιτάκι που είχα δει πριν από χρόνια, στην αρχή χαμογέλασε αλλά μου υποσχέθηκε να μάθει αν υπήρχαν δωμάτια. Οι άνθρωποι του πανδοχείου τού είπαν πως και τα τρία δωμάτια ήταν άδεια και πως μπορούσα να διαλέξω όποιο ήθελα. Τόσο το καλύτερο, σκέφτηκα: ούτε γείτονες, ούτε συζητήσεις, και έφυγα με το επόμενο τρένο. Το επόμενο πρωί με πήρε ένα μικρό μόνιππο και με σιγανό βηματισμό με ανέβασε μαζί με τη ελαφριά μου βαλίτσα στο βουνό. Τα έβρισκα όλα τόσο υπέροχα όσο τα ονειρευόμουν. Το δωμάτιο ήταν φωτεινό και τακτοποιημένο, με λιτά έπιπλα από ανοιχτόχρωμο ξύλο, και από τη βεράντα, η οποία λόγω απουσίας άλλων πελατών ήταν όλη στη διάθεσή μου, η θέα απλωνόταν απέραντη στον ορίζοντα. Μια ματιά που έριξα στην κουζίνα, όπου τα πάντα ήταν καλογυαλισμένα και αστραφτερά, μου έδειξε, ως έμπειρη νοικοκυρά που ήμουν, πως η περιποίηση που θα είχα εδώ θα ήταν άριστη. Η ιδιο­ κτήτρια του πανδοχείου, μια αδύνατη, φιλική Τιρολέζα με γκρίζα μαλλιά, με διαβεβαίωσε για άλλη μία φορά ότι δεν χρειαζόταν να ανησυχώ καθόλου, ότι δεν θα είχα ενοχλη­ τικές ή φορτικές επισκέψεις. Κάθε βράδυ μετά τις επτά