11 1 Εάν από κείνο το σαλόνι είχε περάσει ανεμοστρόβιλος, θα είχε προκαλέσει λιγότερες ζημιές. Αυτό σκεφτόταν η Λουτσία Καστάντζα αντικρίζοντας το πεδίο μάχης στο οποίο είχε μετατραπεί το διαμέρισμά της. Κοίταξε γύρω της, με πρόσωπο κατάχλωμο, σαν στρατιώτης που ως εκ θαύματος είχε επιζήσει από εχθρική ενέδρα. Σοκαρισμένη, κάρφωσε το βλέμμα της στο πάτωμα, στρωμένο με πατατάκια και ποπκόρν σαν κάλυκες από σφαίρες, στα κομμάτια τούρτας λιωμένα πάνω στο τραπέζι και στα έπιπλα, στα παιχνίδια που είχαν ποδοπατηθεί δίχως έλεος μέχρι να γίνουν πολτός, στις πιτσιλιές των αναψυκτικών που, σαν αίμα, λέρωναν τους τοίχους, στα ξεφουσκωμένα μπαλόνια που έμοιαζαν να ψυχορραγούν ακόμη, στα δώρα που είχαν ξεκοιλιαστεί με μανία για να αποκαλυφθεί το περιεχόμενό τους, και στα μυριάδες πτώματα από καναπεδάκια, γλυκά και σάντουιτς πεταμένα εδώ κι εκεί. Στο μυαλό της έφτιαξε τη λίστα με τα αθώα θύματα των αμάχων: κατεστραμμένα βάζα, σπασμένες κορνίζες και βασανισμένα φυτά. Σωστό μακελειό. Σωριάστηκε στον καναπέ, εξαντλημένη και έντρομη.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=