ΤΟ ΒΕΣΤΙΑΡΙΟ 25 αποκαρδιωτικό προϋπολογισμό. «Σου είπε ότι είμαι μπεκροκανάτα, έτσι δεν είναι;» «Όχι». «Όχι;» «Δεν…» Η ροδέλα γλίστρησε πέρα από την άκρη του πατρόν. Την απομάκρυνα από το ύφασμα, προσάρμοσα τον δείκτη μου στην κεφαλή και ξαναπροσπάθησα. Ήμουν είκοσι εφτά. Έπρεπε να πάψω να φοβάμαι όλη την ώρα. «Δεν μου το είπε, το υπαινίχθηκε». Προς μεγάλη μου έκπληξη, έγινα αμέσως κατακόκκινη. «Ο παλιοκουτσομπόλης. Δεν μπορεί να συγκρατηθεί». Πώς και δεν ήταν θυμωμένη; Δεν ήταν θυμωμένη, κι εγώ δεν είχα μαρτυρήσει τον Λόιντ κι ένιωθα σοκαρισμένη, ανακουφισμένη και μπερδεμένη. Πήγα να κάνω μια ερώτηση, αλλά το ξανασκέφτηκα. Έπρεπε όμως να μάθω. «Είσαι;» είπα χαμηλόφωνα, δίχως να τολμάω να σηκώσω το κεφάλι μου να την κοιτάξω. «Μήπως το ότι ήπια τη νύχτα της πρεμιέρας σημαίνει ότι είμαι;» «Όχι. Εννοείται πως όχι. Συγγνώμη». Ήταν μια αδιάκριτη ερώτηση. Κάρφωσα τα μάτια μου στον πάγκο για ν’ αποφύγω το βλέμμα της. «Ε λοιπόν είμαι, γλυκιά μου. Όμως είμαι νηφάλια τώρα, όπως βλέπεις». Συνέχισε την πάλη της με τους αριθμούς, κάνοντας ό,τι μπορούσε για να βγουν τα νούμερα. Δεν είχα συναντήσει ποτέ καμία σαν αυτή. Ξανάπιασα τη δουλειά μου και ανασήκωσα το πρώτο τμήμα του πατρόν.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=