ΤΟ ΒΕΣΤΙΑΡΙΟ 23 παντελόνι στη ράγα δίπλα στην έξοδο κινδύνου, πήρα τον επιτραπέζιο μεγεθυντικό φακό από το ράφι πάνω από την επαγγελματική ραπτομηχανή και τον ακούμπησα δίπλα στη ζακέτα στον πάγκο εργασίας. Μετά άλλαξα γνώμη, τα έσπρωξα στην άκρη και έπιασα το ψαλίδι για τα υφάσματα, τον μαγνήτη για τις καρφίτσες και ένα τόπι ελαστικού μαύρου νάιλον. Θα ξεκινούσα τα γάντια. Το κατακίτρινο ξηλωτήρι γλιστρούσε πάνω στο παλιό ζευγάρι, εξασφαλίζοντάς μου ένα τέλειο πατρόν. Δεν μου ζητούσε να δημιουργήσω ένα πρωτότυπο σχέδιο· δεν είχα παρά να ξεπατικώσω τα επιμέρους τμήματα πάνω σε καινούργιο υλικό. Τότε γιατί ίδρωνα; «Μη βάζεις καρφίτσες στο στόμα σου» είπε η Μάργκαρετ. «Και πάρε τη ροδέλα κοπής». Κανένα χαμόγελο. Καμία ενθαρρυντική κουβέντα. Απλώς μην καταπιείς καμιά βελόνα και χρειαστείς ακτινογραφία θώρακος, ίσως και χειρουργική επέμβαση. Είχε συμβεί μία φορά, σε κάποια αμπιγέζ υπό την ευθύνη της, κι έτσι η Μάργκαρετ θα απαγόρευε εμμονικά την τοποθέτηση καρφιτσών στο στόμα για όλη της τη ζωή. «Δεν είναι καλύτερα να χρησιμοποιήσω το ψαλίδι για να φτιάξω τα δάχτυλα και τον αντίχειρα;» ρώτησα. «Ναι. Αν δεν είχαμε τίποτα άλλο να κάνουμε σήμερα». Με ένα βλέμμα όλο νόημα, κατεύθυνε την προσοχή μου στην επιφάνεια κοπής που κείτονταν στο πάτωμα δίπλα στην κούκλα ραπτικής. Τη μάζεψα και πήρα τον μικρότερο κόφτη. Δεν είχα καμία λογική εξήγηση για τον φόβο μου να χρησιμοποιήσω τη ροδέλα κοπής. Είχα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=