11 Πέμπτη 28 Μαρτίου 2002, 11.15 π.μ. Βγήκα στο Γκριν Παρκ και άρχισα να περπατάω. Τι ανακούφιση να βρίσκομαι πάνω από τη γη. Αν πήγαινα προς το Πικαντίλι Σέρκους, έστριβα αριστερά στη Σάκβιλ Στριτ και έκοβα μέσα απ’ το Σόχο, θα κέρδιζα δεκαπέντε λεπτά καθαρού αέρα από τον σταθμό του μετρό ως το θέατρο. Από το ξενοδοχείο Ριτζ μέχρι την αρχή της Ρίτζεντ Στριτ πέρασα μπροστά από τέσσερα διάσημα κτίρια στα οποία δεν είχα μπει ποτέ. Διπλάσια σε αριθμό από τα σπίτια στα οποία με είχαν προσκαλέσει σε αυτή τη χώρα. Δύο σπίτια σε δώδεκα μήνες. Στο διαμέρισμα ενός ηθοποιού, για ένα πάρτι μετά την παράσταση, και σε μια ημιανεξάρτητη μονοκατοικία στο Σέρμπιτον, για να συναντήσω τον ξάδερφο του πατέρα μου και τη γυναίκα του. Δεν ήταν δική μου ιδέα. Μου είχε πάρει τρεις ώρες να φτάσω και τελικά απλώς δέχτηκα έναν βομβαρδισμό από οδηγίες για τη ζωή μου, του τύπου «Γιατί δεν…» και «Θα έπρεπε…» Κι αυτό ακριβώς ήταν που με είχε κάνει να εγκαταλείψω την Ιρλανδία, όλοι αυτοί οι μπάσταρδοι με τα «Γιατί δεν είσαι περισσότερο σαν εμένα;» τους. Οι δυο τους φρίκαραν όταν τους είπα ότι οι σπιτονοικοκύρηδές μου ήταν μουσουλμάνοι
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=