Μια ιστορία μόνο: Το σπίτι στα βράχια

21 Αύγουστος 1949 Η πιο σημαντική συνάντηση της ζωής μου συνέβη τε­ λείως αναπάντεχα, ένα δειλινό το καλοκαίρι του 1949, λίγο πριν κλείσω τα δεκαπέντε. Είχα περάσει την ημέρα μου στη θάλασσα, με τη βάρκα μου το Παπί, στους κολπίσκους της απόκρημνης ακτής μας, εξερευνώντας τα ρηχά νερά. Το μεσημέρι έφαγα πεταλίδες που ξεκολλούσα απ’ τα βράχια, και αχινούς που με είχε μάθει ο πατέρας μου να τους ανοίγω και να τους καθαρίζω με τον σουγιά μου. Είχα φέρει μαζί μου, εκτός από νερό, ένα λεμόνι και μισή φραντζόλα ψωμί. Αφού έκρυψα το Παπί στη σπηλιά του, πάνω απ’ το χει­ μέριο κύμα –ακόμα και βρεμένο ζύγιζε μόνο μερικές οκά­ δες, και αρκετά εύκολα το σήκωνα στην πλάτη–, κουρα­ σμένη και λίγο ζαλισμένη απ’ τον ήλιο, άρχισα να ανηφορί­ ζω προς το σπίτι, όχι απ’ τον πλαϊνό καρόδρομο που θα με έφερνε στον κοινοτικό δρόμο και αποκεί στο σπίτι πιο άκο­ πα –σχεδόν μια ώρα αργότερα όμως– αλλά από το απαγο­ ρευμένο απότομο μονοπάτι των βράχων.