Μια ιστορία μόνο: Το σπίτι στα βράχια

28 Στη σπηλιά Για να φτάσω στην κορυφή έπρεπε να περιμένω να απο­ μακρυνθεί ο κηπουρός. Αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να περάσω χωρίς να με αντιληφθεί, έστω κι έτσι μισότυφλος που ήταν. Για πρώτη φορά λοιπόν, εκείνο το καλοκαίρι, σκαρφάλωσα πάνωαπ’ τα σωριασμένα λιθάρια της μεγάλης κατολίσθησης και κατευθύνθηκα προς το μυστικό κρησφύ­ γετό μου. Μετά στριμώχτηκα για να περάσω ανάμεσα από τους δυο βράχους φρουρούς —χωρούσα ακόμα αλλά με λίγο ζόρι—και με σχετικό καρδιοχτύπι αντιμετώπισα το πιο επικίνδυνο κομμάτι. Έπρεπε να κατέβω τσουλώντας σε έναν ψηλό βράχο με επικίνδυνη κλίση, και να φρενάρω στα μισά του, πηδώντας πλαγίως πριν με παρασύρει η κατηφόρα, για να φτάσω, λίγο πιο χαμηλά, στην «Πύλη», τη μεγάλη κοτρό­ να που έκρυβε την είσοδο της σπηλιάς. «Αλτ! Πυροβολώ!» Πάγωσα. Η βραχνή αντρική φωνή ήταν άγνωστη, κι όμως για ένα δευτερόλεπτο μου φάνηκε παράξενα οικεία.