IAN RANKIN 32 «Αλήθεια, τι συνέβη στον Τζάκι;» «Κι εγώ πώς να το ξέρω;» «Σπρώχνοντας μερικά χάπια στα κατάλληλα άτομα». «Θα χαράμιζα καλό πράμα. Ακόμα και οι δεσμοφύλακες ξέρουν ότι το έκανε ένας απ’ αυτούς, ίσως και περισσότεροι από ένας. Θα δυσκολευτούν όμως να το κουκουλώσουν. Ο Τζάκι ήταν συμπαθής σε πολύ κόσμο. Κάποιοι θα θελήσουν να εκδικηθούν τον θάνατό του». «Εννοείς ότι θα οργανώσουν εξέγερση;» «Είπα εγώ τέτοιο πράγμα;» Ο Κρίστι έσκυψε πάνω από το τραπέζι και κοίταξε τον Ρέμπους στα μάτια. «Στο γραφείο μου σε πέντε λεπτά» είπε, σηκώθηκε όρθιος και του γύρισε την πλάτη. Ο Ρέμπους έμεινε στη θέση του μετρώντας τα δευτερόλεπτα. Πολλοί φυλακισμένοι τον παρακολουθούσαν διερωτώμενοι τι συνέβαινε. «Ήρθαν τα χαπάκια μου» είπε στον διπλανό του υψώνοντας τη φωνή του για να τον ακούσουν και οι υπόλοιποι. Τελικά, σηκώθηκε και διένυσε τη σύντομη απόσταση ως το κελί του Κρίστι. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Ο Ρέμπους την έσπρωξε με το πόδι και μπήκε μέσα. Το κελί ήταν αρκετά άνετο, με τηλεόραση, στερεοφωνικό και μια στοίβα από πρόσφατα περιοδικά για αμάξια και μηχανές. Στον τοίχο υπήρχαν φωτογραφίες της δολοφονημένης αδερφής του Κρίστι, καθώς και μια δική του πάνω σε μια Harley-Davidson. «Δεν με αφήνουν να στρώσω ούτε μοκέτα» παραπονέθηκε δήθεν ο Κρίστι. Στεκόταν κάτω από το ψηλό παράθυρο, με τα πόδια σε διάσταση και τα χέρια πίσω από την πλάτη. «Σε πειράζει να την κλείσεις;» έγνεψε προς την πόρτα. Ο Ρέμπους έκανε ό,τι του είπε. «Πόσο πάει;» ρώτησε σπάζοντας τη σιωπή. «Ένα χιλιάρικο» τον πληροφόρησε ο Κρίστι. Στη συνέχεια, όταν είδε ότι ο Ρέμπους συμφώνησε, συμπλήρωσε «μόνο γι’ αυτή τη φορά όμως». Άπλωσε το δεξί του χέρι και στην παλά
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=