IAN RANKIN 14 «Το πρωινό θα σερβιριστεί στα δωμάτιά σας σήμερα» ανακοίνωσε ένας φύλακας ονόματι Έντι Γκρέιβς, μαντρώνοντας το απρόθυμο κοπάδι των κρατουμένων. «Μακάρι να είχα κι εγώ την τύχη σας». Ο Γκρέιβς πάντοτε παραπονιόταν για κάτι, λες και η τύχη ευνοούσε μονίμως τους φυλακισμένους. «Ναι, αλλά σε πόση ώρα;» ρώτησε κάποιος. «Μόλις σας βάλουμε μέσα» απάντησε ο Γκρέιβς. Παρότι ο Ράτι ήταν σχεδόν είκοσι πόντους πιο κοντός από τον Ρέμπους, είχε την ικανότητα να βλέπει και να γνωρίζει τα πάντα. «Ο Τζάκι είναι» είπε στον Ρέμπους. Πράγματι, δύο δεσμοφύλακες, ο Νόβακ και η Γουότς, στέκονταν στην είσοδο του κελιού του Τζάκι Σίμσον με τα πρόσωπά τους κολλημένα, και μιλούσαν χαμηλόφωνα. Αν και οι δεσμοφύλακες είχαν σχηματίσει έναν πρόχειρο κλοιό, ο Ρέμπους και αρκετοί άλλοι ήταν αναγκασμένοι να περάσουν μπροστά απ’ αυτό το κελί για να φτάσουν στο δικό τους. «Προχωράτε» έλεγαν οι δεσμοφύλακες, με χέρια να κουνιούνται και μπράτσα τεντωμένα. Αλλά, όπως συμβαίνει με τα τροχαία ατυχήματα, όσοι περνούσαν επιβράδυναν για να ρίξουν μια ματιά. Μέσα στο κελί βρίσκονταν κάποιοι φύλακες. Στην κάτω κουκέτα ο Ρέμπους διέκρινε έναν άνθρωπο πεσμένο μπρούμυτα και ματωμένο. Ένας άλλος ήταν ξαπλωμένος στην πάνω κουκέτα –φαινόταν σε ελαφρώς καλύτερη κατάσταση– και οι φύλακες προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν αγνοώντας τον συγκρατούμενό του. Ο Ρέμπους θυμήθηκε το όνομα εκείνου στην πάνω κουκέτα, Μαρκ Τζέιμισον. Είχαν γνωριστεί όταν ήταν ακόμη έξω, αν και δεν το είχε αναφέρει ποτέ εδώ μέσα –ο Τζέιμισον δεν θα το εκτιμούσε ιδιαίτερα. «Προχώρα, Τζον» του είπε ο Γκρέιβς και τον έσπρωξε. «Μη δυσκολεύεις τα πράγματα». Κοιτάχτηκαν στα μάτια για μια στιγμή. Το σαγόνι του Γκρέιβς ήταν σφιγμένο και το πρόσωπό του είχε χάσει το χρώμα του. «Δεν είναι στον χαρακτήρα μου να δυσκολεύω τα πράγματα» τον διαβεβαίωσε ο Ρέμπους. «Σε αντίθεση με άλλους».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=