Το κορίτσι που εξαφανίστηκε

G I L L I A N F L Y N N 20 Χολή και τρόμος ανέβηκαν στον λαιμό μου και σκέφτηκα: Εντάξει , πάμε . Άργησα πολύ να πάω στη δουλειά. Η αδερφή μου κι εγώ κάναμε κάτι ανόητο όταν μετακομίσαμε εδώ. Κάναμε αυτό που πάντα συζητούσαμε. Ανοίξαμε μπαρ. Δανειστήκαμε λεφτά από την Έι- μι, 80.000 δολάρια, που κάποτε δεν ήταν τίποτα για εκείνη, μετά όμως ήταν τα πάντα. Ορκίστηκα ότι θα της τα επέστρεφα με τόκο. Δεν ήθελα να είμαι ο άντρας που δανείζεται από τη γυναίκα του – φανταζόμουν τον πατέρα μου να μορφάζει στην ιδέα και μόνο. Υπάρχουν πολλά είδη αντρών , η πιο απαξιωτική του φράση, που δεν αποτελείωνε ποτέ: και εσύ είσαι το είδος που δεν μου αρέσει . Αλλά ήταν πράγματι μια πρακτική απόφαση, μια έξυπνη επι- χειρηματική κίνηση. Και εγώ και η Έιμι χρειαζόμασταν καινούρ- γιες καριέρες – και η δική μου θα ήταν αυτή. Κάποτε θα διάλεγε κι αυτή μία, μπορεί και όχι, αλλά εντωμεταξύ, είχαμε ένα εισόδη- μα, χάρη στα τελευταία χρήματα από το καταπίστευμά της. Όπως και το νεοπλουτίστικο σπίτι που νοίκιασα, έτσι και το μπαρ ήταν ορόσημο στις παιδικές μου αναμνήσεις – ένα μέρος όπου πηγαί- νουν οι μεγάλοι και κάνουν πράγματα για μεγάλους. Ίσως γι’ αυτό επέμενα τόσο να το αγοράσω από την ώρα που έχασα τα προς το ζην. Είναι κάτι που μου θυμίζει ότι, όπως και να ’χει, εί- μαι ένας ενήλικας, ένας χρήσιμος άνθρωπος, ακόμα κι αν έχασα τη δουλειά που με έκανε όλα όσα ήμουν. Δεν θα ξανακάνω το ίδιο λάθος: Οι πάλαι ποτέ άφθονοι γραφιάδες των περιοδικών θα συ- νέχιζαν να αποδεκατίζονται – από το ίντερνετ, από την ύφεση, από το αμερικανικό κοινό, που προτιμά να βλέπει τηλεόραση ή να παίζει βιντεοπαιχνίδια ή να ενημερώνει ηλεκτρονικά τους φίλους του ότι, ας πούμε, η βροχή είναι χάλια! Αλλά δεν υπάρχει καμία εφαρμογή που να σε μεθάει με μπέρμπον σε ένα δροσερό, σκοτει- νό μπαρ, μια ζεστή μέρα. Ο κόσμος πάντα θα θέλει ένα ποτό.