17 «Συφικά, συφικά!» Ο Ζίπελ έκλεισε τα μάτια, σήκωσε το δεξί του δάχτυλο και είπε τον επίσημο όρκο των φαντασματικών γενεθλίων: Αν φίλους σου θες να καλέσεις στο πάρτι αυτό, εγώ να είμαι ήσυχος θα σου υποσχεθώ. Δεν πρόκειται ν’ ακούσεις σαματά και φασαρίες, μικρό θα κάνω διάλειμμα απ’ τις ανοησίες. «Εσύ όμως...» Ο Ζίπελ τον πλησίασε. «Μπορείς να ρωτήσεις την κυρία Βίλχελμ αν μπορώ να γιορτάσω στο σπίτι της; Για να μη με δουν οι γονείς σου». «Καλή ιδέα» είπε ο Πάουλ. Η ιδέα του Ζίπελ ήταν πραγματικά καλή. Βλέπετε, η κυρία Βίλχελμ είναι ο μόνος άνθρωπος εκτός από τον Πάουλ που γνωρίζει για την ύπαρξη του Ζίπελ. Παλιότερα είχε κι εκείνη ένα φαντασματάκι, τον Κουόκελ, πριν από πολλά χρόνια, όταν ήταν παιδί. Τώρα είναι αρκετά μεγάλη. Ο Ζίπελ την είχε υπολογίσει κάπου στα οκτακόσια δεκαδύο ή δεκατρία χρόνια, εβδομήντα επτά μέρες και πέντε δευτερόλεπτα. Φυσικά δεν είναι τόσο μεγάλη στην πραγματικότητα, αλλά έχει άσπρα μαλλιά. Α, και μαζεύει παλιές κλειδαριές. Ο Πάουλ τη φοβόταν παλιά, γιατί έχει μόνο ένα μάτι και το πρόσωπό της είναι αρκετά ρυτιδιασμένο. Αλλά στο μεταξύ κατάλαβε πόσο καλή είναι. Ο Ζίπελ τη συμπαθεί πολύ. Κάποιες φορές την επισκέπτεται όταν ο Πάουλ λείπει στο σχολείο, και περνάει όλο του το πρωινό στη συλλογή της από κλειδαριές. Μετά λέει πάντα στον Πάουλ ότι η κυρία Βίλχελμ είναι ο καλύτερος ελήνικας του κόσμου, σοβαρά τώρα.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=