10 Ρούτελ-τσσσσσστσσσσς… Ρούτελ-τσσσσσστσσσσς… «Ζίπελ;» είπε ψιθυριστά ο Πάουλ προς την κατεύθυνση της κλειδαριάς. Σηκώθηκε προσεκτικά και πάτησε πάνω σε κάτι μικροσκοπικούς λευκούς κόκκους. Έπειτα επανέλαβε, λίγο πιο δυνατά: «Έι, Ζίπελ, παλιοϋπναρά!». Ρούτελ-τσσσσσστσσσσς… Ρούτελ-τσσσσσστι; τι-τι είναι αυτό; Ξαφνικά έμοιαζε σαν να άναψε μια μικρή λάμπα μέσα στην παλιά κλειδαριά πάνω από το κρεβάτι του Πάουλ. Το πλάσμα που μόλις είχε φωνάξει «τι-τι είναι αυτό;» άπλωσε το λευκό χεράκι του έξω από την κλειδαριά. Ακούστηκε ένα πνιχτό χασμουρητό – και μετά, πλοπ, ένα μικρό, λαμπερό φαντασματάκι ξεπρόβαλε από την κλειδαρότρυπα. Αυτός λοιπόν ήταν ο Ζίπελ. Ο Ζίπελ μένει στο σπίτι του Πάουλ. Συγκεκριμένα μέσα στην παλιά κλειδαριά. Γιατί τα φαντάσματα της κλειδαρότρυπας ζουν μέσα σε κλειδαριές, κι ας νομίζουν οι ενήλικες πως ζουν σε κάστρα και παλάτια. Αυτό και μόνο αποδεικνύει ότι οι ενήλικες δεν έχουν ιδέα για πολλά πράγματα. Ο Ζίπελ πετάχτηκε στον αέρα, χασμουρήθηκε ξανά, έκανε δύο γύρους στο δωμάτιο του Πάουλ και κάθισε στο κουρτινόξυλο πάνω από το παράθυρο. «Καλημέρα, Ζίπελ» είπε ο Πάουλ και έδειξε το πάτωμα. «Εσύ σκόρπισες το αλάτι εδώ κάτω;» «Αλάτι;» Ο Ζίπελ κούνησε το κεφάλι του αρνητικά. «Όχι βέβαια, φτου κακά. Ζάχαρη είναι».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=