JAMES BALDWIN 14 πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν. Όπως και να ’χει, θα πάρω το τρένο για το Παρίσι. Το τρένο θα είναι το ίδιο, οι άνθρωποι, που θα πασχίζουν για κάποια άνεση και κάτι παραπάνω, λίγη αξιοπρέπεια, καθισμένοι στα ξύλινα καθίσματα της τρίτης θέσης με την ίσια πλάτη, θα είναι οι ίδιοι και θα είμαι κι εγώ ο ίδιος. Θα ταξιδέψουμε βόρεια μέσα από το ίδιο μεταβαλλόμενο τοπίο, αφήνοντας πίσω μας τα λιόδεντρα και τη θάλασσα κι όλο το μεγαλείο του ανταριασμένου ουρανού του νότου, και θα μπούμε μέσα στην καταχνιά και τη βροχή του Παρισιού. Κάποιος θα μου προσφέρει το μισό του σάντουιτς, ένας άλλος θα μου προσφέρει μια γουλιά κρασί κι ένας τρίτος θα μου ζητήσει ένα σπίρτο. O κόσμος θα στριμώχνεται απέξω, στους διαδρόμους, θα κοιτάζει από τα παράθυρα, το τοπίο έξω θα κοιτάζει μέσα εμάς. Σε κάθε στάση, φαντάροι με τις ξεχειλωμένες καφετιές στολές τους και τα χρωματιστά καπέλα θα ανοίγουν την πόρτα του κουπέ και θα ρωτούν Πιασμένο; Θα κουνάμε όλοι καταφατικά το κεφάλι σαν συνωμότες, χαμογελώντας αχνά ο ένας στον άλλο καθώς εκείνοι θα προχωρούν στους διαδρόμους του τρένου. Δυο τρεις απ’ αυτούς θα καταλήξουν στην πόρτα του κουπέ μας, φωνάζοντας μεταξύ τους με τις βαριές, χυδαίες φωνές τους και καπνίζοντας τα απαίσια φανταρίστικα τσιγάρα τους. Απέναντί μου θα κά-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=