15 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 Το αρχαίο σύμπαν ΚΆΤΩ ΑΠΌ ΤΟ ΣΙΩΠΗΛΌ, ΔΙΆΣΤΙΚΤΟ με άστρα σκοτάδι ενός αρχαίου νυχτερινού ουρανού, οι πρόγονοί μας αναζητούσαν το νόημα της ύπαρξης. Με το βλέμμα στραμμένο στα βάθη του σύμπαντος, αναρωτιούνταν: «Tι είναι αυτά τα αντικείμενα και πώς σχετίζονται με εμάς;». Ακολουθώντας τις πορείες που διέγραφαν τα τρεμάμενα φώτα, έκαναν συσχετισμούς μεταξύ όσων παρατηρούσαν στον ουρανό και της επίδρασής τους στην επίγεια ζωή τους, ενώνοντας τις γραμμές μεταξύ ουράνιου και γήινου και συνδέοντας την εφήμερη ύπαρξή μας με το αιώνιο θέατρο του σύμπαντος. Τα άστρα χρησίμευαν ως οδηγοί τους, χαράσσοντας διαδρομές για μακρινά ταξίδια, καθορίζοντας τη σπορά και τη συγκομιδή της σοδειάς, σηματοδοτώντας τη ρυθμική εναλλαγή των εποχών. Αλλά το σύμπαν ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα εργαλείο πλοήγησης και μέτρησης του χρόνου: ήταν επίσης η κατοικία των θεών, βουτηγμένη στους μύθους, ένα αιώνιο υπόβαθρο πάνω στο οποίο εκτυλίσσονταν οι πρόσκαιρες ιστορικές εποχές της ανθρωπότητας. Με αυτό το μείγμα ευλάβειας και περιέργειας εγκαινιάσαμε τις στενές σχέσεις μας με το σύμπαν.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=