20 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΖΑΜΙΩΤΗΣ να ζητήσουν οι αθεόφοβοι; Τον θρυλικό αγώνα με τη Σερβέτ για το κύπελλο Κυπελλούχων του 1984-1985. Αυτό παραπήγαινε, ούτε επίτηδες να το έκαναν. Σκέφτηκε να αρνηθεί. Έκανε και πολλή ζέστη, οι τρεις ομελέτες, όσο και να μην ήθελε να το δείξει, του έπεσαν βαριές. Το ρεκόρ του ήταν εφτά αλλά τη μοναδική φορά που έφτασε σ’ αυτό το νούμερο αρρώστησε, ανέβασε πυρετό, δυο μέρες του πήρε να συνέλθει. Γι’ αυτό και από τότε φροντίζει να μην ξεπερνάει τις πέντε. Αλλά αυτοί επέμεναν, δεν ήθελε και πολύ να υποκύψει, τους έκανε το χατίρι. Φυσικά, κέρδισε ξανά. Και τότε ενώ έτρωγε αργά και μάλλον ανόρεχτα την τέταρτη ομελέτα περικυκλωμένος από τους φίλους του που τον παρακολουθούσαν ξεκαρδισμένοι λες και ήταν κερδισμένοι και όχι χαμένοι, μπούκαρε ο πατέρας του και άρχισαν τα πανηγύρια. Τι να κάνει κι αυτός, όταν είδε πως ο γέρος του έτσι τύφλα που ήταν δεν ξεθύμαινε με τίποτα και θα τον σακάτευε, τον έκανε πέρα, πετάχτηκε όπως όπως έξω, καβάλησε το ποδήλατο και μαζί με τη Μάρα και την Ντόνα που πάντοτε τον περίμεναν υπομονετικά όσες ώρες και να ξόδευε στο καφενείο πήραν τις ερημιές. Ξανάπιασε επιφυλακτικά το σχίσιμο στα χείλη του. Πρέπει να ήταν βαθύ γιατί δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Για να μετριάσει το τσούξιμο, μούσκεψε το χέρι του στην ποτίστρα και έβρεξε ξανά και ξανά το πρόσωπό του. Αισθάνθηκε καλύτερα. Μετά από λίγο όμως το μυαλό του σκοτείνιασε πάλι. Έτριψε τραχιά τον καβάλο του. Αυτό που κρεμόταν ανάμεσα στα πόδια του είχε πρηστεί και τον βασάνιζε έτσι κλεισμένο στο στενό τζιν. Σκέφτηκε τι ωραία θα ήταν αν κάτι τέτοιες στιγμές αντί να είναι μόνος του καθόταν δίπλα του ένα κορίτσι. Ή έστω, να υπήρχε κάπου κάποιο κορίτσι που αν ήθελε θα μπορούσε να πάει να το βρει. Αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε κανένα τέτοιο κορίτσι. Ποτέ δεν υπήρξε. Σε λίγους μήνες θα γινόταν είκοσι χρονών και ακόμη δεν ήξερε πώς είναι να είσαι με ένα κορίτσι. Μια φορά, ούτε δεκαεφτά δεν ήταν, οι φίλοι του τον πήραν μαζί σε ένα σπίτι με
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=