10
J A M E S P A T T E R S O N & L I Ζ A M A R K L U N D
Βρίσκονταν στον πρώτο όροφο της πτέρυγας Ντενόν του
Λούβρου, στην επονομαζόμενη Salle des États. Μπροστά τους,
κρεμασμένο στον τοίχο πίσω από μη ανακλαστικό γυαλί, είχαν
το πιο διάσημο πορτρέτο του κόσμου, και ο τύπος σκεφτόταν
τις μπίρες;
«Δίκιο έχεις» είπε ο Μακ και το χέρι του γλίστρησε απαλά
στην πλάτη της Αγγλίδας. «Είναι μικρό. Δεν θα ήταν πολύ με-
γάλη η τραπεζαρία του Φραντσέσκο ντελ Τζοκόντο». Έπειτα
στράφηκε χαμογελαστός προς τον σύζυγο της γυναίκας. «Κι εσύ
έχεις δίκιο. Ώρα να πιούμε ένα κρασί!»
Κατευθύνθηκαν προς την έξοδο κατεβαίνοντας τη μοντέρνα
σκάλα που οδηγούσε στην Πύλη των Λιονταριών και βγήκαν έξω,
στην παρισινή ανοιξιάτικη βραδιά.
Η Σίλβια πήρε βαθιά ανάσα εισπνέοντας το μεθυστικό μείγ-
μα από καυσαέρια, ποταμίσιο νερό και φρέσκα φυλλαράκια, και
γέλασε δυνατά.
«Αχ» έκανε αγκαλιάζοντας την Αγγλίδα. «Χαίρομαι τόσο
πολύ που σας γνωρίσαμε. Καλοί οι μήνες του μέλιτος, αλλά
πρέπει να δεις και λίγο τον κόσμο, έτσι δεν είναι; Έχετε πάει
στη Νοτρ Νταμ ή όχι ακόμη;»
«Σήμερα το πρωί φτάσαμε» εξήγησε ο σύζυγος. «Δεν έχου-
με προλάβει ούτε να φάμε».
«Αυτό πρέπει να το τακτοποιήσουμε αμέσως» είπε ο Μακ.
«Ξέρουμε ένα μέρος δίπλα στον Σηκουάνα. Είναι ένα καταπλη-
κτικό μπιστρό. Θα σας αρέσει πολύ».
«Η Παναγία των Παρισίων είναι φανταστική» είπε η Σίλβια.
«Ένας από τους πρώτους γοτθικούς καθεδρικούς στον κόσμο,
με έντονες νατουραλιστικές επιρροές. Θα ξετρελαθείτε με τον
ρόδακα στη νότια πλευρά του ναού».
Φίλησε τη γυναίκα στο μάγουλο καθυστερώντας λίγο να απο-
μακρυνθεί.
Διέσχισαν τον ποταμό μέσω της Πον ντ’ Αρκόλ, πέρασαν τον
καθεδρικό και έφτασαν στην αποβάθρα Μοντεμπέλο τη στιγμή
