Η τέλεια καταιγίδα

11 Πρόλογος Έ φτασα στο ΝΑΤΟ με βαριά καρδιά στις αρχές Απριλίου 2000 , ύστερα από πεντέμισι έντονα χρόνια στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Το ΝΑΤΟ δεν το γνώριζα και με απωθούσε. Από μακριά έδι- νε την εντύπωση ενός ακόμα διεθνούς οργανισμού. Είχα πλάσει την εικόνα ενός στρατιωτικού απολιθώματος του Ψυχρού Πο- λέμου που η επιβίωσή του ήταν αβέβαιη, γιατί η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η δημιουργία ενός ενιαίου χώρου ασφά- λειας στην Ευρώπη δεν του έδινε θέση στο μέλλον. Πίστευα ότι η προσπάθεια μεταλλαγής του τη δεκαετία του ’ 90 –με τις δύο στρατιωτικές επεμβάσεις στη Βοσνία-Ερζεγοβί- νη και στο Κόσοβο, στην κατασπαραγμένη από εθνικά μίση περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων, καθώς και τη διεύρυνση προς την Ανατολική Ευρώπη με τη συμπερίληψη στον κατά- λογο των Συμμάχων της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Τσεχίας– είχε δώσει στη Συμμαχία το φιλί της ζωής και μία περίοδο χάριτος, που είχε όμως, όπως διαφαινόταν τότε από την εξέλιξη των πραγμάτων, ημερομηνία λήξης. Αυτό, εξάλλου, ήταν και το σημείο αναφοράς όλου σχεδόν του διεθνούς Τύπου, που αναρωτιόταν κατά καιρούς, και πάντα στις εσωτερικές σε- λίδες, γιατί το θέμα δεν πουλούσε, εάν είναι το ΝΑΤΟ συναφές με την υφιστάμενη πραγματικότητα. Επιπλέον, παρακολουθώντας από απόσταση και μέσα από