Η τέλεια καταιγίδα

ΠΡΟΛΟΓΟΣ 23 δεχτούμε τις τρομακτικές ευθύνες μας και να δεχτούμε ότι οι διεθνείς σχέσεις και η διπλωματία βασίζονται αποκλειστικά στη ρεαλιστική, μέχρι κυνισμού, ανάλυση και αντιμετώπιση των σχετικών καταστάσεων και προβλημάτων. Πιστεύω απόλυτα, ύστερα από δεκαετίες στο «διπλωματικό πεζοδρόμιο» και στα πιο καίρια για την ελληνική πλευρά πόστα, ότι στις διπλωματικές αναλύσεις το συναισθηματικό εθνικό στοιχείο πρέπει να μένει εκτός εξίσωσης, γιατί, σε αντίθετη περίπτωση, οι όποιες αποφάσεις και χειρισμοί είναι καταδι- κασμένοι σε αποτυχία. Αυτή η συνταγή, της παρουσίασης της πραγματικής και χωρίς περιστροφές κατάστασης, είναι βέβαιο ότι ενοχλεί, εκνευρίζει και προβληματίζει έντονα τους πολιτι- κούς, τις κυβερνήσεις και τους πρωθυπουργούς. Παράλληλα, όμως, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, με υπομονή και επιμο- νή γίνεται τελικά αποδεκτή. Το ερώτημα που ανακύπτει και πάλι είναι: Γιατί, τότε, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα οφέλη; Δυστυχώς, τα αποτελέσματα είναι αντιστρόφως ανάλογα, για- τί, ενώ η πραγματικότητα, όπως την έζησα, γίνεται αποδεκτή κατά τις εσωτερικές μας συζητήσεις στο εξωτερικό, ελάχιστα υλοποιούνται μετά την επιστροφή των πολιτικών στην Αθήνα, όπου έρχονται σε αντιπαράθεση με τη μικροκομματική πραγ- ματικότητα και στις περισσότερες περιπτώσεις υποκύπτουν και ακολουθούν εκ διαμέτρου αντίθετη γραμμή. Στο πλαίσιο αυτό ειδικότερα, όσον αφορά το ΝΑΤΟ , έχει παγιωθεί η αντίληψη στην ελληνική κοινή γνώμη ότι είναι η αιτία του κακού για τις περισσότερες από τις αποτυχημένες πολιτικές και επιλογές της ελληνικής πλευράς. Δεν είναι τυχαία η πλατιά απήχηση που είχαν συνθήματα όπως τα « ΝΑΤΟ-ΣΙΑ- ΠΡΟΔΟΣΙΑ » και « ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», και μάλιστα