Η τέλεια καταιγίδα

ΠΡΟΛΟΓΟΣ 17 μεταβατική περίοδο κατά την οποία τα πάντα που σχετίζονταν με την εξωτερική πολιτική άλλαζαν συνεχώς. Η προσαρμογή είναι μια μακρόχρονη και, ως εκ τούτου, εξελικτική διαδικασία που από τη φύση της δεν έχει τέλος. Πάντα πίστευα ότι είναι απόλυτα αναγκαία. Προσαρμογή στο μυαλό μου δεν σήμαινε την απλή επίτευξη κάποιων συγκεκριμένων στόχων, τους οποίους στην καθημερινότητα η Συμμαχία κατάφερνε να εκπληρώσει μέσα από διάφορες δραστηριότητές της, αλλά κυρίως την αι- τιολόγηση της ύπαρξής της προς όφελος όλων των Συμμάχων σε μια εποχή βαθιάς διεθνούς μεταλλαγής και εξαιρετικά απαι- τητικών εξελίξεων. Η αιτιολόγηση βασίζεται στο απλό γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα ως μονάδα. Και το ΝΑΤΟ , η πιο επιτυχημένη στρατιωτική συμμαχία –όπως ο τότε Γενικός Γραμματέας λόρδος Robertson συνήθιζε να λέει, ξεχνώντας προ- φανώς, όπως συνήθιζα να του επισημαίνω, την Αθηναϊκή Συμ- μαχία μερικές χιλιάδες χρόνια πριν– παρείχε τότε αυτή τη βάση. Επειδή αυτό είναι το μόνο διεθνές forum όπου η πλειονότητα των πιο σημαντικών παικτών στις διεθνείς υποθέσεις μοιράζονται το ίδιο τραπέζι, μπορούν να ανταλλάξουν απόψεις και να συζη- τήσουν τα περισσότερα από τα κρίσιμα ζητήματα με ίσους όρους και να έχουν την ευκαιρία και τη δυνατότητα αλληλοεπηρεασμού. Κάποιος δικαιολογημένα μπορεί να ρωτήσει: Γιατί, τότε, το σύστημα σχεδόν απέτυχε σε αρκετές περιπτώσεις κατά την πε- ρίοδο 2001 - 2003 , προκαλώντας πρωτοσέλιδα στον διεθνή Τύ- πο: «Είναι το ΝΑΤΟ νεκρό;» ή «Είναι το ΝΑΤΟ ένας ξεπερασμέ- νος οργανισμός;». Πιστεύω ότι η απάντηση είναι σχετικά απλή. Το σύστημα δεν απέτυχε. Όλα τα συστατικά για μια συλλογική συμμαχική επιτυχία ήταν εκεί μπροστά στους Μόνιμους Αντι-