Τα τελευταία παιδιά στη Γη 9: Ταξίδι στην Τερατοδιάσταση

Πέφτουμε πάνω στο αυτοσχέδιο τιμόνι καπετάνιου, ενώ το Μολάκιο σταματάει σκληρίζοντας. Φαντάσου σκύλο να τρέχει με όλη του την ταχύτητα και ξαφνικά, χωρίς να το περιμένει καν, τεντώνεται το λουρί του. Μόνο που, στην περίπτωσή μας, ο σκύλος είναι ένα τέρας τριάντα εννέα τόνων που κουβαλάει το μεγαλύ- τερο εμπορικό κέντρο του κόσμου στην πλάτη του. Μας παίρνει ένα λεπτό μέχρι να συνέλθουμε. «Τι έγινε;» βογκάει η Τζουν και τρίβει το κεφάλι της. «Μήπως πετάχτηκε κανένας σκίουρος στον δρόμο;» λέω. Σηκωνόμαστε αργά όρθιοι. Μπροστά μας βρίσκεται μια τεράστια συστάδα δέντρων. Ανάμεσα από τα δέ- ντρα, στην άλλη άκρη, βλέπουμε γιατί σταμάτησε από- τομα το Μολάκιο. Ένας αδιανόητα μεγάλος στρατός μάς κλείνει τον δρόμο. Ένας στρατός από σκελετοστρατιώτες κι απαί- σια τέρατα που έχει καλέσει ο αφέντης τους, ο Θραλ. Τον έχει καλέσει να πάει στο ίδιο μέρος που πηγαίνου- με κι εμείς: τον Πύργο. 11