Τα κορίτσια του Λα Μπαλέν

T A K O Ρ Ι Τ Σ Ι Α Τ Ο Υ Λ Α Μ Π Α Λ Ε Ν 43 Κοιτάζει το αγιόκλημα, τα λευκά και κίτρινα λουλούδια που περιβάλλουν την πύλη, όταν ξαφνικά το ξύλινο χερού- λι αρχίζει να κουνιέται. Ισιώνει το κορμί της. Ούτε καν η δεσποινίς Μπαγί δεν τολμά να έρθει εδώ μετά τον Εσπερι- νό. Κάνει να πιάσει το μπαστούνι της, αλλά προτού προλά- βει, μια μικροσκοπική σιλουέτα, πιο μικρόσωμη από τη βοηθό της, μπαίνει στον κήπο. Το σκουφάκι της κοπέλας είναι σφιχτά δεμένο κάτω από το πιγούνι της. Καλύπτει το μισό της μέτωπο, αλλά η Μαργκερίτ εύκολα αναγνωρίζει τη μικρή μύτη της Σαρλότ, το πρόσωπό της το πλημμυρι- σμένο στις φακίδες. «Τι κάνεις εδώ;» ρωτάει. Πίσω από τη Σαρλότ, η πόρτα ακόμα μισάνοιχτη. Η Μαργκερίτ διστάζει να φανταστεί τι θα σκεφτούν οι ιερείς, αν βγουν από τον δικό τους κήπο και δουν ένα κορίτσι να στέκεται στον κήπο της ηγουμένης φορώντας το μεσοφόρι του. «Κλείσε γρήγορα την πόρτα». ΗΣαρλότ το κάνει. Υπακούει και, όταν ηΜαργκερίτ τής κάνει νόημα να καθίσει πλάι της στον πάγκο, κάθεται στην άκρη άκρη. Πάνω από το κεφάλι τους, ο μαγιάτικος ουρα- νός έχει χρώμα γαλανό, αλλά τόσο ξεθωριασμένο που τελι- κά μοιάζει λευκός. Το πρόσωπο της Σαρλότ δεν προδίδει κανένα συναίσθημα. «Θα χάσεις την προσευχή» λέει η Μαργκερίτ. Μιας και το παιδί δεν της απαντά, προσθέτει: «Δεν θα ρωτήσω πώς βρέθηκες εδώ». Η Σαρλότ χαμογελάει. Το κορίτσι είναι ευχαριστημένο με τον εαυτό του, χαρούμενο που γνωρίζει το Σαλπετριέρ τόσο καλά. Κανονικά αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο θα