Κάποτε υπήρχε ολόκληρος ο κόσμος, και μέσα του υπήρχε μια πόλη, και σ’ αυτή την πόλη υπήρχε μια διπλοκατοικία, και σ’ αυτή τη διπλοκατοικία υπήρχαν δύο διαμερίσματα, και στο ένα διαμέρισμα ζούσαν η Στέλα και η Μάριγκολντ μαζί με τη μητέρα και τον πατέρα τους. Το δικό τους διαμέρισμα ήταν το κάτω. Η κυρία Ραϊμόντι και οι φίλοι της ζούσαν στο πάνω διαμέρισμα. Η Στέλα ήταν επτά ετών και η Μάριγκολντ τεσσάρων. Αυτό σήμαινε ότι η Στέλα υπήρχε στον κόσμο τρία χρόνια προτού φτάσει η Μάριγκολντ. Ωστόσο, απ’ αυτά τα χρόνια η Στέλα θυμόταν μόνο τέσσερα πράγματα: τότε που είδε μια πραγματική καμηλοπάρδαλη· τη μέρα που ανακάλυψε ότι υπήρχαν και άλλοι άνθρωποι με το όνομα Στέλα· να κάθεται αγκαλιά με τη γιαγιά της σ’ έναν μπλε καναπέ· και μια φρικτή φορά που μάγκωσε το δάχτυλό της στη σιδερώστρα. Όμως, απ’ όταν γεννήθηκε η Μάριγκολντ, η Στέλα θυμόταν τα πάντα. Θυμόταν ακόμα και να στέκεται στην μπροστινή βεράντα μαζί με τη γιαγιά της, ενώ η μαμά της έμπαινε όπως όπως στο αυτοκίνητο για να πάει στο μαιευτήριο να γεννήσει τη Μάριγκολντ. «Γεια σου, γλυκό μου». Η μαμά της στράφηκε προς το μέρος της και της έστειλε ένα φιλάκι. «Όταν γυρίσω, εγώ θα έχω ένα καινούριο μωράκι κι εσύ θα είσαι η μεγάλη αδερφή». 9
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=