Αυτό ήταν κάπως απίστευτο, αποδείχτηκε όμως αλήθεια. Όταν οι γονείς της Στέλας επέστρεψαν σπίτι την επόμενη μέρα, η μαμά της κρατούσε έναν σωρό από κουβέρτες. Αυτό, όπως έμαθε η Στέλα, ήταν το μωρό. Μετά η μητέρα και ο πατέρας της την αγκάλιασαν, τη φίλησαν και της είπαν πόσο καταπληκτική ήταν και πόσο καταπληκτική ήταν η μικρή της αδερφή και πόσο καταπληκτικά θα ήταν όλα αποδώ και πέρα. Μετά την έβαλαν να καθίσει στον καναπέ και ακούμπησαν τον σωρό με τις κουβέρτες στην αγκαλιά της. Ύστερα άρχισαν πάλι να τη φιλάνε. Η Στέλα, που ήταν πολύ καλόκαρδο άτομο και συνήθως πολύ ευγενική, αναγκάστηκε τελικά να πει: «Σας παρακαλώ, σταματήστε να με φιλάτε». Και πρόσθεσε: «Θέλω να πω κάτι στην αδερφή μου». Οι γονείς της χαμογέλασαν και έγνεψαν χαρούμενα. Η Στέλα γούρλωσε τα μάτια της. «Α!» είπε η μητέρα της. «Θέλεις να φύγουμε;» Η Στέλα έγνεψε καταφατικά, κι εκείνοι απομακρύνθηκαν, αλλά όχι και πολύ. Η Στέλα χρειάστηκε να σκύψει πολύ κοντά στο μικροσκοπικό κεφαλάκι της Μάριγκολντ. Χρειάστηκε να ανασηκώσει το μαλακό χνουδωτό σκουφάκι της Μάριγκολντ και να πλησιάσει το στόμα της στο τρυφερό, ροδαλό αυτάκι της. Και τότε ψιθύρισε, ώστε να την ακούσει μόνο εκείνη: «Είμαι η Στέλα. Είμαι η αδερφή σου. Θα σου πω όλα τα μυστικά που ξέρω. Δε θα τα έλεγα ποτέ σε κανέναν άλλο, αλλά εσένα θα σου τα πω. Θα σου τα λέω πάντα». 10
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=