T.G. FRASER 32 σουνίτες. Υπήρχαν επίσης Άραβες χριστιανοί και μια παλιά θρησκευτική εβραϊκή μειονότητα. Από τη ρωμαϊκή εποχή, η εμπειρία των Εβραίων ήταν αυτή της διασποράς και της διασκόρπισης της κοινότητάς τους, είτε στη Μέση Ανατολή, όπου γενικά απολάμβαναν μια σχετική ανοχή, είτε στην Ευρώπη, όπου δεν συνέβαινε το ίδιο. Η πλειονότητα του παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού ζούσε εντός των συνόρων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, όπου ήταν περιορισμένη σε μια «χωριστή περιοχή διαμονής». Συνήθως κατοικούσαν σε μικρές πόλεις που ονομάζονταν στετλ και συχνά υφίσταντο διάφορες μορφές διακρίσεων. Ακόμα χειρότερα ήταν τα περιοδικά αντισημιτικά πογκρόμ. Παρά τη βελτίωση της θέσης των Εβραίων στη δυτική και την κεντρική Ευρώπη κατά τον 19ο αιώνα, η κατάσταση στη Ρωσική Αυτοκρατορία παρέμενε δυσχερής. Το 1881, η δολοφονία του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄ στην Αγία Πετρούπολη από μικρή ομάδα επαναστατών, στην οποία συμμετείχε και μια νεαρή Εβραία, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Τον επόμενο χρόνο επιβλήθηκαν οι αντισημιτικοί Νόμοι του Μαΐου, οι οποίοι έθεσαν τους Εβραίους υπό ακόμα αυστηρότερους περιορισμούς. Το αποτέλεσμα ήταν η μαζική μετανάστευση Εβραίων στην Αυστροουγγαρία, στη Βρετανία και, κυρίως, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως, για μια μειονότητα Ρώσων Εβραίων υπήρχε ένας διαφορετικός δρόμος. Αυτοαποκαλούμενοι «Hibbat Zion» (Αγάπη για τη Σιών), εγκαταστάθηκαν στην Παλαιστίνη και δημιούργησαν μια σειρά από γεωργικούς οικισμούς. Αρχικά αντιμετώπισαν σοβαρές δυσκολίες και θα αποτύγχαναν χωρίς την οικονομική στήριξη του Γάλλου φιλανθρώπου, βαρόνου Εντμόν ντε Ρότσιλντ.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=