Ραντεβού κατά συρροή

L . M . C H I L T O N 20 « Έξυπνο κορίτσι» είπε και έλεγξε γι’ ακόμα μια φορά την τιάρα της προτού γυρίσει να φύγει. «Σαρ, περίμενε μια στιγμή» της φώναξα. «Τι είναι;» με ρώτησε, γυρίζοντας το κεφάλι προς το μέρος μου. «Σαράντα έξι» της είπα. «Τι πράγμα;» «Το νούμερο του Ρίτσαρντ στα παπούτσια» της εξήγησα. «Σαράντα έξι φοράει». «Ναι, ρε γαμώτο» αναφώνησε. «Ευχαριστώ! Αλλά εσύ πού το ξέρεις;» «Αφού εγώ έγραψα τις ερωτήσεις, βρε χαζούλα» της απάντησα. «Άντε, τώρα, πάρε δρόμο». Μου έστειλε ένα φιλί στον αέρα και έφυγε, αφήνοντάς με καθισμένη πάνω στον νιπτήρα να κοιτάζω το παραμορ- φωμένο είδωλό μου στην ανοξείδωτη βρύση. Μπορεί εγώ να είχα ξεμείνει μόνη κι έρημη, αλλά ήθελα απελπισμένα να κάνει η Σάρα τον γάμο των ονείρων της. Και να μην αναγκαστεί ποτέ μα ποτέ να διασχίσει το ναρκοπέδιο με τη σαβούρα που μάζευε μια χαζοεφαρμογή γνωριμιών για να βρει έναν άνθρωπο κάπως της προκοπής να μοιραστεί μα- ζί του τη ζωή της. Κατά βάθος όμως κάτι σ’ αυτό το «έζησαν αυτοί καλά» δεν μου φαινόταν και τόσο καλό . Κατέβηκα μ’ ένα σάλτο από τον νιπτήρα, προσπαθώντας να αποτινάξω αυτό το άσχημο προαίσθημα. Τη στιγμή που έκανα να βάλω ξανά το κινητό στην τσάντα μου πήρε το μάτι μου το προφίλ του Πάρκερ, που ήταν ακόμη ανοιχτό στην οθόνη. Κοντοστάθηκα, με το δάχτυλό μου μετέωρο