ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑ 25 νευρικός. Η μεγάλη του κόρη, η Νίτσα, που είχε είκοσι μήνες διαφορά από τον πατέρα μου, καθάριζε με στάχτη τα ρούχα στο σπίτι όταν άκουσε το πολυβόλο. «Ποιος δύστυχος πεθαίνει αυτή την ώρα, σκέφτηκα. Και ο δύστυχος ήταν ο πατέρας μου» μου είπε εξήντα χρόνια μετά τη δολοφονία. ΙΙΙ Η κηδεία ήταν ο εμφύλιος πόλεμος σε μικρογραφία. Η Νίτσα θυμάται τώρα ότι ομάδες χτυπιόνταν μεταξύ τους. «Γίνονταν εκατοντάδες επιθέσεις από ομάδες που διέλυσαν τα πάντα». Τίποτα δεν θα μπορούσε να έχει γίνει χωρίς τη συνδρομή ανθρώπων από το εσωτερικό της επιχείρησης. Ήταν απλοί «αγράμματοι», όπως τους έλεγε ο Τάσος, «άνθρωποι» που θέλανε βοήθεια για να αντιληφθούν τον κόσμο που ζούσαν. Το σημείωμα που μου εμπιστεύθηκε δεκαετίες αργότερα η Νίτσα ήταν γραμμένο καλλιγραφικά και είχε συνταχθεί από τον πεθερό του Τάσου, Γιώργο Βασιλείου. Περιείχε την πιο σημαντική πληροφορία της γενεαλογίας μου. Άρχιζε με μία γαλλική φράση – στο σπίτι μίλαγαν όλοι γαλλικά: Presumes assasins de Tasso. Β.N. ήδη συλληφθείς γιος ιατρού.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=