KERSTIN HOLZER 28 περνούν στην αντεπίθεση, στον γαλλικό Μάρνη, στο Δυτικό Μέτωπο, με τη στήριξη πια και των Αμερικανών. Και οι Γερμανοί δεν διαθέτουν εφεδρείες. Στην αλληλογραφία από το μέτωπο γίνεται λόγος για πλήρη εξάντληση των στρατιωτών. Στο εσωτερικό, όπου η διανομή τροφίμων γίνεται με δελτίο, γυναίκες σκάβουν στο κέντρο του Βερολίνου για να βρουν βρώσιμες ρίζες, εργάτες και εργάτριες απεργούν, στο Μόναχο διαδηλώνουν οι πολέμιοι του πολέμου. Το ηθικό καταρρέει, η απέχθεια προς τον πόλεμο μεγαλώνει. Στο Μόναχο, στρατιώτες του στρατώνα της Τούρκεν Στράσε δοκίμασαν έως και να αρνηθούν να αναχωρήσουν για το μέτωπο. Αλλού πάλι, Γερμανοί στρατιώτες απλώς κατέβηκαν απ’ το τρένο που τους μετέφερε από το Ανατολικό στο Δυτικό μέτωπο, και έγιναν καπνός. Από μια τέτοια ανταρσία η Κάτια απέχει πολύ. Είναι όμως τουλάχιστον εξίσου ευφυής με τον άντρα της – γι’ αυτό την αγαπάει άλλωστε. Και η Κάτια αμφισβητεί αυτούς τους Στοχασμούς και το πολεμοχαρές παραλήρημα. Τα χρόνια της αμείλικτης λογοτεχνικής «θητείας» του συζύγου της, σε συνδυασμό με το ότι η ίδια βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση, την έχουν φθείρει. Τα παιδιά, μικροί ντετέκτιβ μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, διακρίνουν από καιρό έναν εκνευρισμό αντί της συνήθους τρυφερής, πειρακτικής χροιάς στην επικοινωνία των γονιών τους. Αυτές οι καλοκαιρινές διακοπές στο Τέγκερνζεε είναι για το ζευγάρι, για όλη την οικογένεια, κάτι σαν φυγή σε μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα. Σαν μια υπόσχεση φυγής στο φως, στην ελαφράδα.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=