11 Η λίμνη ανασαίνει Το απόγευμα έβρεξε – μια σύντομη αλλά δυνατή καλοκαιρινή μπόρα, όμως η κατηφορική πλαγιά είναι ακόμη βρεγμένη. Ο μικρός κατηφορίζει ξυπόλυτος γλιστρώντας το λοφάκι από τη βίλα ως τη λίμνη· παραλίγο να πέσει. Η ξύλινη προβλήτα στην όχθη είναι κι αυτή υγρή. Τα σκαλοπάτια που οδηγούν στο νερό γλιστρούν απίστευτα, το ξέρει καλά. Χθες κιόλας έπεσε στη λίμνη, δίπλα ακριβώς στα κίτρινα νούφαρα, και τον έβγαλε ένας κύριος από την προβλήτα του διπλανού σπιτιού. Τι ντροπή! Κι όμως, ο εννιάχρονος ξέρει εδώ και καιρό να κολυμπάει· απλώς για άλλη μια φορά φοβήθηκε και δεν τόλμησε να αρνηθεί την αχρείαστη, τελικά, σωτήρια παρέμβαση. Πίσω από το αγόρι ένας σκύλος πηδάει και κάθεται πάνω στην προβλήτα. Ένα κοντότριχο κυνηγόσκυλο μάλλον. Στην πραγματικότητα είναι πιο στραβοκάνικο, πιο μικρόσωμο, και το μουστάκι του είναι πιο μακρύ από όσο απαιτούν οι εκτροφείς· όμως είναι πολύ συμπαθητικό, με το σκούρο ραβδωτό, κοκκινωπό τρίχωμά του και το μαύρο μουσούδι του. Συγκεντρωμένος, καρφώνει το βλέμμα μπροστά του, προς τη λίμνη.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=