Ο τελευταίος φόνος στην άκρη του κόσμου

S T U A R T T U R T O N 14 Σχεδόν μπορεί να διακρίνει τις κορυφές των τειχών που περι­ στοιχίζουν το χωριό εγχάρακτες από το ασημένιο σεληνόφως. Κάπου μες στο σκοτάδι αφουγκράζεται τις μακρινές στριγκλιές μηχανημάτων και τον συγχρονισμένο σάλαγο βημάτων. Κοντοστέκεται εκεί, αφήνοντας τη ζεστή βροχή να μουσκέψει τα μαλλιά και το φόρεμά της. «Το ήξερα πως θα υπήρχε κάποιο τίμημα» λέει, η φωνή της ασυγκίνητη. «Απλώς δεν είχα αντιλη­ φθεί το μέγεθός του». «Υπάρχει ακόμη χρόνος να αφήσουμε αυτό το σχέδιο κατά μέρος» της λέω. «Κράτα τα μυστικά σου θαμμένα και άσε τους όλους να συνεχίσουν τις ζωές τους όπως πριν. Δεν χρειάζεται να πεθάνει κανείς». «Έτσι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα» αντιλέγει έξαλλη. «Έχω ξοδέψει ενενήντα χρόνια να προσπαθώ να απαλλάξω την ανθρωπότητα απ’ τον εγωισμό, την απληστία και τη ροπή της προς τη βία. Επιτέλους, βρήκα έναν τρόπο να το καταφέρω». Αγγίζει τον ξεφτισμένο σταυρό που κρέμεται από τον λαιμό της για εμψύχωση. «Αν πετύχει αυτό το σχέδιο, θα δημιουργή­ σουμε έναν κόσμο χωρίς δεινά. Για πρώτη φορά στην ιστορία μας, θα υπάρχει απόλυτη ισότητα. Δεν μπορώ να γυρίσω την πλάτη μου σ’ όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή δεν έχω την πυγ­ μή να πράξω τα δέοντα». Η Νιέμα μιλάει σαν τα όνειρά της να ήταν ψάρια που πιά­ νονται με τη θέλησή τους μέσα στο δίχτυ της, αλλά τα νερά εδώ πέρα είναι θολά και πολύ πιο επικίνδυνα από όσο μπορεί να διακρίνει. Από την πλεονεκτική μου θέση μες στο μυαλό της –και στα μυαλά όλων πάνω στο νησί– μπορώ να προβλέψω το μέλλον με πολύ μεγάλη ακρίβεια. Είναι ένα πάντρεμα πιθανοτήτων και ψυχολογίας, πράγμα που διευκολύνει τη χαρτογράφησή του από τη στιγμή που έχω πρόσβαση στη σκέψη όλων.