18 ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ Ξαφνικά εκείνο το βράδυ μου ήρθαν στο στόμα στίχοι από ελληνικά τραγούδια, που απόρησα πώς τα ήξερα απέξω, τραγούδια από τον Καζαντζίδη μέχρι την Αρλέτα. Το «Τζιν Τζιν Τζιν» του Κηλαηδόνη, η «Αχάριστη» του Τσιτσάνη, το «Μην τον ρωτάς τον ουρανό». Ήξερα ξαφνικά όλους τους στίχους απέξω. Μέσα σε ένα βράδυ αποφάσισα να γυρίσω πίσω και να ζήσω για πάντα στο σπίτι της γιαγιάς μου, εκεί όπου είχα περάσει τα παιδικά μου χρόνια.Εκεί όπου είχανε γραφτεί όλοι οι στίχοι αυτοί,κοιτώντας εμένα και μόνο εμένα. Τα δικά μου τζιν παντελόνια που μου πήγαιναν τρελά, όπως μου πήγαινε οτιδήποτε μπλε. Τις δικές μου ερωτήσεις στον ουρανό, το σύννεφο και το φεγγάρι, από τα οποία δεν πήρα ποτέ απάντηση. Το βλέμμα μου το σκοτεινό που κάτι είχε πάρει από τη νύχτα. Εγώ ήμουνα αυτή. Αποφάσισα να γυρίσω πίσω και ξαφνικά τα δεκατρία χρόνια ζωής στο Βερολίνο συρρικνώθηκαν και έγιναν σαν ένα χαμένο απόγευμα της ζωής μου, που δεν πειράζει που χάθηκε. Εγώ είμαι αυτή. Εγώ είμαι αυτή που πέθανε δύο φορές. Μία ως γυναίκα και μία ως άντρας. Την πρώτη φορά με πεθάνανε από ναρκωτικά. Γιατί
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=