Ο πόλεμος της φωτιάς

10 άνθρωπο απ ’ τον απέραντο κόσμο. Όλες οι χαρές κούρνιαζαν σιμά της. Έδινε στο κρέας τη νόστιμη μυρωδιά, σκλήραινε την αιχμή των δοράτων, έσπα- γε τη συμπαγή πέτρα · χάριζε θαλπωρή και δύναμη στα ανθρώπινα μέλη · καθησύχαζε την ορδή μες στα σκοτεινά δάση, στην απέραντη σαβάνα, στα βάθη των σπηλαίων.Ήταν οΠατέρας, οΦύλακας, ο Σωτήρας · όταν το ’ σκαγε απ ’ το κλουβί και κα- τάτρωγε τα δέντρα ήταν ακόμα πιο τρομερός κι απ ’ τα μαμούθ. Και να που τώρα είχε πεθάνει! Ο εχθρός κατά- στρεψε δυο κλουβιά · στο τρίτο την είδαν την ώρα της φυγής να εξασθενεί, να χλωμιάζει και να μι- κραίνει. Ήταν τόσο αδύναμη που δεν μπορούσε να δαγκώσει τα χορτάρια του βάλτου · σπαρταρού- σε σαν άρρωστο ζώο. Στο τέλος, έμοιαζε με κοκ- κινωπό έντομο που το πλήγωνε ο αγέρας σε κάθε του φύσημα…Έσβησε…Και οι Ουλάμρ έφευγαν, απογυμνωμένοι, μες στη φθινοπωρινή νύχτα. Ο άναστρος ουρανός ήταν βαρύς πάνω απ ’ τα πηχτά νερά του βάλτου που διέσχιζαν · τα φυτά άπλωναν τα κρύα κλαδιά τους και μόνο το σύρσιμο των ερ- πετών ακουγόταν · άντρες, γυναίκες, παιδιά βυθι- σμένοι στο σκοτάδι, αόρατοι, ακολουθούσαν τις φωνές των οδηγών που τους πήγαιναν από μια