Ο πόλεμος της φωτιάς

20 απ ’ τον ήλιο της αυγής ως τον ήλιο του δειλινού, ν ’ αντέξει στην πείνα και τη δίψα, ν ’ αργάσει τα τομάρια, να περάσει τη λίμνη κολυμπώντας; Τα παιδιά της θα ’ ναι γερά. Αν φέρει ο Ναόχ πίσω τη Φωτιά, θα την πάρει, δίχως να δώσει πελέκια, κέ- ρατα, κοχύλια, μήτε γούνες!…» Τότε ο Άγκου, ο γιος του Βόνασου, ο πιο δασύ- τριχος απ ’ τους Ουλάμρ, έκανε ένα βήμα μπροστά, ασυγκράτητος. «Ο Άγκου θέλει να φέρει τη Φωτιά. Θα πάει μαζί με τους αδερφούς του να παραμονέψει τους εχθρούς, πέρα απ ’ το ποτάμι. Και ή θα πεθάνει απ ’ το πελέκι, τη λόγχη, το δόντι της τίγρης, το νύχι του γιγάντιου λιονταριού ή θα φέρει πίσω στους Ουλάμρ τη Φωτιά, που χωρίς αυτήν είναι αδύναμοι σαν τα ελάφια και σαν τις αντιλόπες σάιγκα». Απ ’ το πρόσωπό του ξεχώριζαν μόνο το στόμα με τα έντονα σαρκώδη χείλη και τα ανθρωποκτό- να μάτια. Η κοντόχοντρη κορμοστασιά του τόνι- ζε ακόμα περισσότερο τα μακριά χέρια και τους τεράστιους ώμους του · όλος μαζί απόπνεε μια ρώμη τραχιά, ακαταπόνητη κι ανελέητη. Δεν ήξε- ραν ως πού έφτανε η δύναμή του · δεν την είχε χρησιμοποιήσει μήτε ενάντια στον Φαούμ, μήτε